ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٧ - مدعيان ارتباط در عصر ارتباطات

١. منال وحيد مناع (٤٢ ساله) در مصر- ادعاى نبوت‌

٢. ثريا نقاش (منقوش) (٥٢ ساله) در يمن- ادعاى مهدويت‌

٣. بثيل اكبر (٤٨ ساله) در طائف، عربستان سعودى- ادعاى مهدويت‌

٤. محمودبن عبدالله المفلحى (٣٦ ساله) در يمن- ادعاى مهدويت‌

اين پديده در تاريخ بشريت چيز جديدى نيست بلكه در طول زمان هاى مختلف و به ويژه در تاريخ اسلامى بارها تكرار شده است ... رفتار و كردار مدعيان جديد كنونى، مشهور و ناشناخته شده و شبيه به رفتارهاى مدعيان قديمى است. اما دلالت ها و نشانه هاى آن در حال حاضر، بسيار با اهميت تر و شديدتر است و آن هم به دليل اين است كه ما در دوره گشودن درهاى باز در مقابل عقل به سر مى بريم و اين دوره، حد و مرزها و مسافت ها را با پيشرفت و گسترش از ميان برده است.

انگيزه ها و علت هاى اين پديده در سال هاى اخير، در شرايط سياسى و دينى و اجتماعى نهفته است. با وجود اين شرايط، جو و محيطى به وجود آمده است و حالت هاى روانى و فرهنگى و رسانه اى پشتيبان اين ياوه گويى ها شده است. علاوه بر اين فراغ دينى و خالى بودن فضاى عقلى و فرهنگى نيز در اين امر سهيم بوده است. از علل ديگر آن وجود تناقض در شرايط و اوضاع تربيتى و دينى كه منجر به گسترش اين گونه ياوه ها و سخنان خنده دار مى شود، است. پيش از آنكه بر ادعاهاى آنها تمركز كنيم بايد توضيح دهيم كه: پا به عرصه وجود گذاشتن اين مدعيان (نايب امام بودن يا مهدويت يا نبوت) يكى از نشانه هاى پيش از ظهور ولى عصر و امام زمان (عج) است. از پيامبر اكرم (ص) روايت شده كه ايشان فرمودند: «قيامت برپا نمى شود مگر آنكه مهدى (ع) كه از فرزندان من است خروج كند و مهدى (ع) خروج نمى كند مگر آنكه شصت دروغگو خروج كنند و همگى مى گويند من پيامبر هستم»[١]

اما كسانى كه اين مدعيان دروغين را مى شناسند يا با آنها در ارتباطند و يا مطلبى در مورد آنها مطالعه مى كنند، ميزان دورى آنها از اخلاقيات اسلامى و رفتارها و كردارهاى معصومين از جهت راه و ويژگى ها و صفات و هدف آنان، براى ايشان آشكار و روشن است. در اينجا بايد به برخى مطالب براى رسيدن به حقيقت و برملا ساختن و آشكار كردن دروغ اين افراد و اهل باطل، اشاره شود:

اول: تناقض ميان هويت اين مدعيان با آنچه در ميراث و فرهنگ اسلامى آمده يعنى آيه ها، احاديث و روايات، اينها پايان نبوت با خاتم الانبياء، محمد (ص) و بقاى معجزه جاودانگى ايشان (قرآن كريم) تا روز قيامت را تشريح مى كنند و بر آن صحه مى گذارند. اين موارد خود مانع سخت و محكمى در برابر كسانى به وجود آورده كه به خيال خود مى خواهند، ادعاى چيزى را كنند كه در وجودشان نيست. دوم: نشانه هاى حتمى ظهور يا نشانه ها و ويژگى هايى كه مربوط به امام مهدى (ع) است، از جمله مخفيانه بودن ولادت، غيبت صغرى، غيبت كبرى، و ظهور، برخى از اين موارد هنوز پديدار نشده است. و اينها همگى مجالى براى ادعا باقى نمى گذارند و بدون آن كه آن نشانه ها محقق شود و اتفاق بيفتند (سفيانى: يمنى، صحيه، نفس زكيه، خسف در بيداء) نمى توان چنين ادعايى در اين مورد داشت.

سوم: امامت با تمامى معانى خود بر اين مدعيان منطبق نيست و با آنها سازگارى ندارد چه از جهت اخلاق و رفتار چه از نظر علم و تدين يا توانايى ها و كرامات، و اينها همگى، آنها را در برآورده ساختن نيازهاى جامعه اسلامى ناتوان نشان مى دهد و آنها از قرار گرفتن در جايگاه امامت و فرماندهى و راهبرى مردم ناتوانند.

چهارم: وعده الهى كه شامل گسترش عدالت و داد در جاى جاى زمين و برترى اسلام بر تمامى اديان ديگر و اين بندگان صالح خدا زمين را به ارث مى برند و محقق شدن رؤيا و آرزوى پيامبران مبنى بر گسترش يكتاپرستى در تمامى جهان، با وجود اين مدعيان هنوز تحقق نيافته است.

دروغ و ياوه گويى هاى اين مدعيان مانند خورشيد در نيمروز روشن و آشكار است و اين نياز به دليل ها و برهان هاى زيادى ندارد و به همين جهت است كه تنها اشخاص ساده لوح آنها را تصديق كرده و فريب آنها را خورده اند و دروغشان در پايان، آنها را به سوى زباله دان تاريخ كشانده است.

پى نوشت ها:

[١]. مجلسة زهرة الخليج- شماره (١١٠٠) كشور امارات متحده عربى.

[٢]. أعلام الورى ص ٤٢٦.