بر خلاف اصرار بسيارى از مورخان غربى، جنگ هاى صليبى با هدف گسترش مسيحيت انجام نگرفته و اين جنگ ها تنها هدف مادى داشته است. رفاه و شرايط بسيار خوب اقتصادى در شرق توجه اروپاييان را كه در آن مقطع از زمان در فقر شديد به سر مى بردند، به خود جلب كرد. اين خواسته ها و مطالبات كه تنها هدف مادى داشت، بلافاصله رونمايى از مذهب به خود گرفت و به شعار و نمادهاى مسيحى مزين شد.

بنيان گذار جنگ هاى صليبى «پاپ اربن دوم» بود. وى در سال ١٠٩٥ ميلادى شوراى مجلس كلرمونت- مجلسى كه از تمامى اصول و مبادى صلح طلبانه مسيحيت عدول كرده بود- را به جنگ فراخواند. هدف جنگ به دست آوردن سرزمين مقدس (بيت المقدس) از دست مسلمانان اعلام شد. به دنبال آن سپاه بزرگى از صليبيان تشكيل شد. اين ارتش از ده ها هزار تن از مردم به همراه سربازان تشكيل شد. بسيارى از مورخان بر اين اعتقادند كه اربن دوم براى خنثا ساختن يك انقلاب داخلى كه در صدد كنار گذاشتن وى از سمت پاپى بود، به اين جنگ اقدام كرد تا اين انقلاب داخلى را خنثا سازد. به هر حال استقبال بسيارى از شاهدان اروپا، اشراف و شاهزادگان از درخواست اربن دوم تنها در چارچوب تحقق برخى اهداف مادى و سياسى انجام گرفت. «دونالد كوئلر»، يكى از اساتيد دانشگاه ايلينويز در اين زمينه مى نويسد: «در آن زمان شواليه هاى فرانسوى بيشتر به دنبال زمين بودند و تاجران ايتاليايى در صدد گسترش تجارت خود در بنادر خاورميانه و بسيارى از مردم عادى شركت كننده در اين جنگ ها نيز تنها براى فرار از سختى هاى زندگى روزمره خود به سپاه صليبى ها براى شركت در اين جنگ پيوستند.»

سربازان اين ارتش حريص در راه خود به شرق بسيارى از مسلمان و حتى يهوديان را به اميد يافتن طلا و جواهرات به قتل رساندند. صليبيان كه گمان مى بردند مردم مشرق زمين پيش از مرگ جواهرات و طلاى خود را مى بلعند تا با خود به آن دنيا ببرند، براى دست يابى به اين جواهرات شكم قربانيان خود را مى دريدند.