نه، فرمود كه استفاده در زمان غيبت مثل استفاده‌اى است كه از خورشيد مى‌كنيم، پشت پرده ابر. مى‌دانيد حيات موجودات به نور و حرارت آفتاب است. يك وقت آفتاب مستقيماً مى‌تابد و يك وقت پشت پرده ابر است. پشت ابر كه هست نور و حرارتش مى‌رسد ولو مستقيماً هم نباشد و اگرمردم نسبت به امام (ع) معرفت پيدا كنند و ارتباط قلبى با وجود مقدس امام زمان (ع) پيدا كنند همه مى‌توانند بهره ببرند. چون عرض كردم امام نقش دومى كه دارند ولايت است؛ ولايت يعنى تصرف در باطن‌ها. يعنى الان كه رغبت به نماز، روزه و بندگى خدا داريم، اين دل ما را چه كسى به طرف خدا سوق مى‌دهد؟ ما الان متوجه نيستيم، حال آنكه پشت پرده، امام دل ما را كه مستعد و سالك الى الله است را رهبرى به سوى خدا مى‌كند ما از اين امر به امامت باطنى تعبير مى‌كنيم. و هر كسى كه نسبت به امام (ع) معرفت پيدا كند و آن حضرت را بشناسد و تهذيب نفس بكند و ارتباط قلبى با امام زمان پيدا كند امام زمان (ع) او را رهبرى مى‌كند و چه بسا شايستگى و عشق و محبت پيدا كند و در خواب حضرت را ببيند، كم‌كم ممكن است در مكاشفه حضرت را ببيند، كم‌كم ممكن است در بيدارى ببيند. چنانچه اينها همه هست. بزرگانى كه حالاتشان نوشته شده، اينها در اثر تهذيب نفس و خواستن از خدا و يك سرى دستوراتى كه داده شده امكان تشرف برايشان حاصل شده و تشرف پيدا كرده‌اند. اگر هم تشرف هم پيدا نكنيم با ارتباط قلبى با امام زمان (ع) ما مى‌توانيم از فيوضات امام به طور غير مستقيم استفاده كنيم.

\* وظيفه ما در اين زمان كه دوران غيبت است، چيست؟

در عصر غيبت وظيفه تهذيب نفس، تصفيه اخلاق وتبعيت از نائبان امام زمان (ع) مى‌باشد و ارتباط قلبى با خود حضرت.

يعنى اول ما وظيفه داريم معرفت نسبت به امام پيدا كنيم، بعد بدانيم كه اگر بخواهيم به كمال برسيم بايد به رهبرى امام باشد. رهبرى امام هم لازم نيست مستقيم باشد. با همين ارتباط قلبى كه با امام زمان (ع) پيدا مى‌كنيم و در مقام تبليغ دين خدا باشيم، ما مى‌شويم رهرو امام زمان و مبلغ. چون امام زمان هم بايد بيايند و هدف امام زمان هم مثل ساير ائمه (ع) ترويج اسلام است. ما وقتى خودمان مسلمان واقعى شديم، اسلام را شناختيم، معرفت درحق امام پيدا كرديم آنگاه مردم را سوق دهيم به طرف امام زمان و اينكه اگر ما درست در خانه امام زمان برويم و حاجاتمان را از حضرت بخواهيم- حالا چه حاجات مادى و معنوى- برآورده مى‌شود. امام حى است و اگر حوائجى داشته باشيم و از ائمه (ع) بخواهيم، ما را ارجاع مى‌دهند به امام زمان (ع)، چون سِمَت امامت و ولايت با ايشان است، در روايات هم داريم اگر شما به هر امامى متوسل شديد و شفيع در خانه براى حوائج قرار داديد، بالاخره او بايد به امام زمان (ع) ارجاع دهد.

\* آيا انتظار ظهور امام (ع) مسئله‌اى فردى است يا اجتماعى؟

انتظار هم صورت فردى دارد و هم اجتماعى. يعنى بايد خود افراد خودسازى كنند به عنوان انتظار ظهور چون امام زمان (ع) كه ظاهر شوند به عنوان يك مصلح جهانى ظاهر مى‌شوند. كسى كه انتظار مصلح را دارد، لازمه انتظار، مصلح شدن است. يعنى ما بايد خودمان را بسازيم تا در جند امام زمان (ع) و در لشكر آن حضرت (ع) باشيم و امام زمان (ع) جندش، جندالله است، و حزب الله است. يعنى خودمان را بايد آن‌گونه بسازيم كه شايستگى داشته باشيم در لشكر امام زمان (ع) باشيم، نه اينكه خداى نكرده در لشكر مقابل امام باشيم. اين وظيفه هم فردى است و هم بايد روى افراد ديگركار شود و دستور هم داده‌اند كه:

و أكثروا الدعاء بتعجيل الفرج فإنّ ذلك فرجكم.

و اينكه به آخرين نايب فرمودند، زياد دعا كنيد كه فرج شما در فرج من است. وقتى خوب بررسى كنيم مى‌بينيم انتظار ظهور يعنى خودسازى، مثل اينكه در يك‌