ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥ - لبخند صبح

آزار داده‌اند بسى در جوانى‌ام‌

بيزار از جوانى و از زندگانى‌ام‌

جانانه‌ام چو رفت، چرا جان نمى‌رود؟

اى مرگ! همتى! كه به جانان رسانى‌ام‌

هر شب به ياد ماه رخت تا سحرگهان‌

هر اخترى است، شاهد اخترفشانى‌ام‌

بر تيرهاى كينه سپر گشت سينه‌ام‌

آرم گواه، پيش تو، پشت كمانى‌ام‌

يارى ز مرگ مى‌طلبم، غربتم ببين‌

امّت پس از تو كرد عجب قدردانى‌ام!

موى سپيد و فصل جوانى، خبر دهد

كز هجر خود به روز سيه مى‌نشانى‌ام‌

ديوار مى‌كند كمكم، راه مى‌روم‌

ديگر مَپرس حال من و ناتوانى‌ام‌

سوزنده‌تر ز آتش غم، غربت على (ع) است‌

اى مرگ، مانده‌ام كه تو از غم، رهانى‌ام‌