بشر از روزى كه در بسيط زمين سكنى گزيده، پيوسته در آرزوى يك زندگى اجتماعى مقرون به سعادت (به تمام معنى) مى‌باشد و به اميد رسيدن چنين روزى قدم برمى‌دارد، و اگر اين خواسته تحقق خارجى نداشت، هرگز چنين آرزو و اميدى در نهاد وى نقش نمى‌بست. چنانكه اگر غذايى نبود گرسنگى نبود و اگر آبى نبود، تشنگى تحقق نمى‌يافت. از اين‌رو به حكم ضرورت، آينده جهان، روزى را در برخواهد داشت كه در آن روز جامعه بشرى پر از عدل و داد شده و مردم با صلح و صفا زندگى نمايند، و افراد انسانى غرق فضيلت و كمال شوند، و البته استقرار چنين وضعى به دست خود انسان خواهد بود و رهبر چنين جامعه‌اى منجى جهان بشرى و به لسان روايات «مهدى (ع)» خواهد بود. بحث در ظهور حضرت مهدى (ع) از نظر خصوصى علاوه بر آنچه گذشت، احاديث بى‌شمارى دارد كه از طريق عامه و خاصه (٦٠٠٠ حديث) از پيغمبر اكرم (ص) و ائمه (ع) درباره ظهور مهدى (ع) و اينكه از نسل پيغمبر مى‌باشد و با ظهور خود جامعه بشرى را به كمال واقعى خواهد رسانيد و حيات معنوى خواهد بخشيد، نقل شده است.[١]

تصوير نياز به امام زمان (ع) در متون دينى‌

از آنجا كه اين نياز در مرزهاى فردى و جغرافيايى و نژادى محدود نمى‌شود و در فطرت و سرشت و همان ساختار آدمى ريشه دارد، به تمثيل شگفت و مناسب‌ترى از نياز به آب نمى‌توان روى آورد و چنين است كه در تفسير آيه:

قل أرأيتم إن أصبح ماءكم غوراً فمن يأتيكم بماءٍ معينٍ.[٢]

[بگو، اگر آبتان در زمين فرو رود، چه كسى شما را آب روان خواهد داد؟]

آب گوارا، به قائم آل محمد (ص) و ولايت على (ع) تفسير شده است. به همين دليل امام زمان (ع) آرمان همگانى هر دل باورمند است. چنانكه در دعاى ندبه مى‌خوانيم:

بنفسى أنت من نازحٍ مانزح عنّا، بنفسى أنت أمنيّة شائقٍ تيمنى من مؤمنٍ و مؤمنةٍ ذكرا فحنّا.

جانم به فداى آن دور از وطنى كه از ما به دور نيست. جانم به فداى كسى كه آرمان و آرزو و تمناى هر مرد مؤمن و هر زن مؤمن است (آنكه) يادش كنند و در فراقش بنالند.

آرى، او همان آب گوارا و سرشاريست كه دست با تدبير خالق هستى سرشت آدمى را به نياز او مزيّن نموده و به همين دليل به او مى‌گوييم: «كى به سرچشمه سيراب كننده‌ات در آييم و سيراب شويم، كجا از آب فيض گوارايت سود بريم؟ كه تشنگى امتداد يافته و به درازا كشيد.»[٣]

هوشمندى شيعه در انتخاب و اعتقاد به امام موعود (ع)

شيعه با انتخاب امام كه نه مافوق انسان بلكه انسان مافوق است،[٤] و منصور به نصرت الهى است،[٥] و در عين حال همان رهبرى مورد نياز- كه از جنس خود بشر است- با همان غرائز، عواطف و احساسات، نيازها، علاقه‌ها كه دردها را لمس مى‌كند و بهترين طريق درمان را با تعليماتش مى‌دهد،[٦] بهترين الگو و اسوه‌