ما در سرزمين دوردستى سكنا گزيده‌ايم كه از جايگاه ستمگران به دوريم؛ زيرا خداوند مصلحت ما و شيعيان مؤمن ما را در اين ديده كه تا حكومت دنيا در دست تبهكاران است، در اين نقطه دور دست مسكن نماييم.[١]

٢. مدينه طيبه‌

هنگامى كه از امام حسن عسكرى (ع) مى‌پرسند، اگر حادثه‌اى براى شما روى دهد، كجا از فرزند بزرگوارتان سراغ بگيرم؟ مى‌فرمايند: «در مدينه.»[٢] و حضرت امام صادق (ع) نيز، هنگام سخن از غيبت كبرى، فرمودند: «چه جايگاه خوبى است، مدينه.[٣]»

٣. دشت حجاز

ابراهيم بين مهزيار، توسط فرستاده امام زمان (ع)، از طائف مى‌گذرد و به دشت حجاز كه «عوالى» نام داشته، هدايت شده و در آنجا به محضر آن حضرت (ع) مشرف مى‌گردد. امام زمان (ع) در اين تشرف مبارك مى‌فرمايند:

پدرم با من پيمان بسته است كه در مخفى‌ترين و دورترين سرزمين‌ها مسكن گزينم تا از تيررس اهل ضلالت در امان باشم. اين پيمان مرا به اين ريگزارهاى عواملى (دشت حجاز از نجد تا تهامه) انداخته است.[٤]

٤. كوه رَضوى‌

امام صادق (ع) درباره كوه رضوى مى‌فرمايند:

از هر درختى، ميوه‌اى در آن هست. و چه پناگاه خوبى است براى شخص خائف، وه چه پناهگاه خوبى. صاحب اين امر را در آن دو غيبت است، يكى كوتاه و ديگرى طولانى.[٥]

٥. كرعه‌

مرحوم مجلسى در تذكرة الائمه، از كتب اهل سنت نقل مى‌كند كه حضرت مهدى (ع) در غيبت كبرى در قريه‌اى به نام «كرعه» اقامت مى‌نمايند.[٦]

٦. جابلقا و جابلسا

ميرزاى نورى مى‌گويد: اخبار بسيارى هست كه از نظر معنى متواترند و دلالت دارند بر اينكه در مشرق و مغرب زمين، دو شهر، به ترتيب، به نام‌هاى «جابلقا» و «جابلسا» وجود دارد كه اهل آنها از انصار حضرت صاحب‌الامر (ع) هستند و در محضر آن حضرت (ع) قيام مى‌كنند.[٧] امام حسن مجتبى (ع)، نيز در خطبه‌شان در برابر معاويه، به نام اين دو شهر، اشاره نموده‌اند.[٨]

٧. بلد مهدى (ع)

علامه ملسى، از يكى از عالمان اهل سنت نقل مى‌كند كه، «بلد مهدى (ع) شهرى است نيكو و محكم، كه بنا كرده آنرا مهدى فاطمى و براى آن قلعه‌اى قرار داده است.»[٩]

٨. بيت الحمد

امام صادق (ع) فرمودند:

براى صاحب اين امر، خانه‌اى است كه به آن «بيت الحمد» گفته مى‌شود. در آن خانه چراغى است كه از روز ولادت آن حضرت (ع) روشن است. اين چراغ خاموش نمى‌شود تا روزى كه با شمشير، قيام نمايد.[١٠]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. روايت، به نقل از تحقيقى پيرامون جزيره خضراء و مثلث برمودا، ناجى النجار، ترجمه على‌اكبر مهدى‌پور.

[٢]. در منبع پيشين، كه از قائلان به وجود جزيره خضراء مى‌باشد، حكايت انبارى را با استناد به همين دليل، نقل نكرده است. ر. ك: همان، ص ٥٤.

[٣]. عاملى، سيدجعفر مرتضى، جزيره خضراء، افسانه يا واقعيت، ترجمه محمد سپهرى.

[٤]. طبرسى، الإحتجاج، ص ٤٩٧.

[٥]. شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ١٣٩.

[٦]. علامه مجلسى، بحارالأنوار، ج ٥٢، ص ١٥٧.

[٧]. شيخ صدوق، كمال‌الدين و تمام النعمة، ص ٤٤٧.

[٨]. علامه مجلسى، همان، ج ٥٢، ص ١٥٣.

[٩]. نهاوندى، على‌اكبر، العبقرى الحسان، ج ٢، ص ١٣٤.

[١٠]. ميرزاى نورى، النجم الثاقب، ص ٣٠٠.

[١١]. ر. ك. سفينة البحار، ج ١، ص ١٤٥.

[١٢]. نهاوندى، على‌اكبر، همان، ج ١، ص ٥٨.

[١٣]. نعمانى، غيبت، ص ١٢٦.