خداوند از ابتدا مى‌دانست اين دو جوان قرار نيست امشب بميرند و تقديرشان را با صدقه دادن عوض خواهند كرد، ليكن فقط نيمه اول مطلب بيان مى‌شود، تا مردم قدر و ارزش صدقه دادن را در ادامه جريان بفهمند. اين را هم بگويم كه صدقه دادن برطرف كردن نياز فقرا و خيريه‌ها نيست، بلكه در واقع، ما نيازهايى از قبيل دفع بلا را از خود دفع مى‌كنيم، و اگر چنين راه‌هايى براى برطرف كردن اين نياز نداشتيم، خود ما دچار مشكل مى‌شديم؛ نه فقرا و مستمندان.

جريان تغيير قبله هم، از اين دست بود و خداوند متعال، از ابتدا مى‌دانستند كه قبله جاويد مسلمانان، كعبه است، نه بيت‌المقدس؛ ولى چند سالى فقط لازم بود تا مسلمانان قدر و ارزش آن را بفهمند.

آيه‌اى را كه در ابتداى بحث خواندم، در همين رابطه است؛ آيه شريفه مى‌فرمايد:

يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ.[١]

خدا، هرچه را بخواهد، محو يا اثبات مى‌كند و امّ الكتاب‌[٢]، نزد اوست.

يعنى، خداوند آنچه را بخواهد، محو مى‌كند، و يا آنچه را وجود نداشته، اثبات كرده و به وجود مى‌آورد. بيت‌المقدس را كه قبله بود، از قبله بودن مى‌اندازد و كعبه را كه تا اين زمان قبله نبود، قبله مى‌كند. بعد هم در ادامه‌اش مى‌فرمايد: «ام الكتاب» نزد خداست؛ يعنى خدا، همه چيز را از اول مى‌داند، ولى چون مصلحت نيست همه‌اش را بيان نمى‌كند.

نشانه‌هاى ظهور

معمولًا نشانه‌هاى ظهور را به دو دسته حتمى و غيرحتمى تقسيم‌بندى مى‌كنند ولى يك دسته‌بندى ديگر هم هست، كه آن را در سه قالب «وعده»، «وعيد» و «حوادث» و وقايع مى‌گنجاند؛ و وعيد در عربى به معناى «تهديد» است، هر چند كه ما در فارسى آن را به معنى وعده و همراه آن به كار مى‌بريم.

در زيارت «آل ياسين» هم آمده است:

والوعد و الوعيد بهما حقّ.

و وعده و وعيد به آندو (بهشت و جهنم) حقيقت دارد.

كه وعد، به بهشت برمى‌گردد، و وعيد، به جهنم. نشانه‌هاى از جنس وعيد، مثل آنهايى است كه مثلًا گفته شده، قبل از ظهور، اكثر مردم و دوسوم جمعيت زمين مى‌ميرند. خداوند مى‌خواهد به اين وسيله يك پاك‌سازى بكند تا زحمت امام زمان (ع) كم شود. مرگ‌