جريان مهدويت و امامت به لطف الهى، در اين سال‌هاى اخير، كم‌كم دارد به شكوفايى خود مى‌رسد. اين چهار فصل را بايد به عنوان چهار باب مستقل در حكمت و كلام، در حوزه‌ها مطرح كرد: «نبوت عام»، «نبوت خاص»، «امامت عام»، «امامت خاص». [اينها] بايد معلوم شود تا مبادا كسى خيال كند خاتميت با مسئله ولايت و امامت و مهدويت ناهماهنگ است. خاتميت يعنى نبى [نمى‌آيد] و كسى وحى تشريحى نمى‌آورد، حكم جديدى نمى‌آورد، حرام جديدى، حلال جديدى، واجب جديدى، مستحب جديدى نمى‌آورد. در بيان نورانى حضرت امير (ع) آنچنانكه در نهج‌البلاغه ملاحظه مى‌فرماييد، آمده است كه:

لقد انقطع بموتك مالم ينقطع بموت غيرك من النبوة و الأنباء و أخبار السماء.[١]

[همانا به مرگ تو بريده شد چيزى كه با مرگ ديگران (پيغمبران) بريده نگرديد از نبوت و احكام الهى و اخبار آسمانى.]

يعنى با رحلت رسول اكرم (ص) ديگر فرشته‌اى كه وحى بياورد نيست، چون فرمود:

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً.[٢]

با ولايت، دين كامل شده است؛ اما وحى، انحاء فراوانى دارد: وحى تصديقى، وحى تأييدى، وحى انبائى، عالم به ملاحم شدن و .... مصحف فاطمه (س) از اين قبيل است، جفر و جامعه از اين قبيل است. مرحوم كلينى (ره) نقل كرده است، كه وجود مبارك حضرت امير (ع) فرمود، وقتى من وارد شدم، ديدم حضرت فاطمه (س) مطالب تازه‌اى دارد، گفتم چيست؟ فرمود: جبرئيل بر من نازل شده است و اين مطالب را گفته است.

جريان از اين قبيل است، فلان حادثه اتفاق مى‌افتد، فلان حادثه رخ مى‌دهد. اين [وحى‌] ها كارى به شريعت ندارد، اينها ملاحم آينده و تكوين است، و مربوط به اسرار عالم و باطن قرآن است. وجود مبارك حضرت زهرا (س) املا مى‌فرمود، وجود مبارك حضرت (ع) مى‌نوشت، و شده بود: مصحف فاطمه. وقتى از بعضى از ائمه (ع) سؤال مى‌كردند كه شما اين مطلب علمى را كه مى‌فرموديد، در كجاى قرآن است؟ مى‌فرمودند، در مصحف مادرمان زهرا (س) است. از اين قبيل علوم براى ائمه (ع) فراوان است.

[در] حديث قرب نوافل- كه هم سنى‌ها و هم شيعه‌ها [آن را] نقل كرده‌اند و مرحوم علامه مجلسى (ره) در مرآت العقول، هم طريق صحيحش، هم طريق موثقش و هم طريق حسنش را نقل كرده است- [آمده است‌] كه بندگان صالح وقتى مقرب الهى شدند، ذات اقدس اله مى‌فرمايد: