ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٦ - مهمانى كه نيامد

لبخند رو لبات مى‌شينه و من نمى‌دونم چرا اين طورى مى‌شى» يه دفعه از زهرا و محبوبه پرسيدم: مامان شمام اين طورى مى‌شه؟ گفتن «نه فقط عصر جمعه‌ها يكم ساكت و بداخلاق مى‌شه» بيژن و هوشنگم تقريبا همين رو مى‌گفتن، مامان هيچى نگفت، گفتم «مامان با شمام، چرا اينطورى مى‌شى؟» فقط گفت: «همه آدما همين طورن خودشونم نمى‌دونن».

بعدها كه بزرگ‌تر شدم و يه خانوم، يه روز دعوتم كردن جشن امام زمان (ع) كه شعر بخونم، دلهره زيادى داشتم و به خودم گفتم: «آبروم مى‌ره بايد هر طورى شده يه شعر بگم و نتيجه اون دلواپسى‌ها، دو غزل شد

كه سرودم و فورا براى مامان خوندم.

١. شبانه‌