ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٥ - مشكل مسكن و آبادانى زمين
حلقههاى گم شده دانش بشرى پيدا مىشوند.
هنگ دينى چنان توسعه مىيابد كه ريا از جامعه دور شده و اخلاص جايگزين آن مىشود. مردم، گروه گروه و با اشتياق به برنامههاى عبادى و رفتارهاى مشروع و نماز جماعت روى مىآورند و از منكرات دورى مىكنند و با محبت[١] با امام خود پيمان مىبندند.
در آن زمان هيچ بدعتى نيست مگر آنكه از بين رود و هيچ سنتى نيست جز آنكه به پا داشته مىشود[٢] در اين صورت حق- آنگونه كه بايد- در سراسر گيتى گسترده مىشود و خرافات و بدعتها و سوء استفادههاى برخى از شيادان از بين مىرود.
رفاه اقتصادى
پس از ظهور، صدايى به گوش امت مىرسد كه:
آيا كسى نيازى به مال او (حضرت مهدى (ع)) دارد؟
خداوند قلبهاى امت محمد (ص) را چنان سرشار از وسعت غنا و بىنيازى مىكند كه از سرتاسر گيتى تنها يك مرد نزد او مىآيد و از حضرتش مال مىخواهد. حضرت، وى را نزد خزانهدار مىفرستد تا خواستهاش را برآورده سازد. او نزد خزانهدار مىرود و به او گفته مىشود كه خود به خزانه رفته و هر آنچه مىخواهد براى خويش بردارد.
مرد مىرود و آنقدر طلا و نقره برمىدارد كه نمىتواند آنها را حمل كند. مقدار زيادى از اموال را بر جاى مىگذارد و مقدارى از آن را به تناسب نيرو و قدرت خويش برمىدارد و خارج مىشود. هنوز چند قدمى دور نشده است كه با خود مىگويد: من حريصترين فرد از امت محمد (ص) هستم كه به اينجا آمدهام!
سپس مال را به خزانه برمىگرداند و وقتى خزانهدار را مىبيند و جريان را باز مىگويد، پاسخ مىشنود:
ما آنچه را كه داديم، پس نمىگيريم.[٣]
امت او در نعمت چنان غرق خواهند بود كه چشم به هيچ مالى نمىدوزند و خزانه بيتالمال سرشار است از دارايىهايى كه راهى براى مصرف آنها نيست. به عبارت ديگر براى مصارف خمس و زكات هيچ موردى يافت نمىشود و فقر از جامعه آن روز ريشهكن خواهد شد. بىشك خواهيد پرسيد كه چگونه جامعهاى به اين درجه از استغنا خواهد رسيد. مىگويم كه خداوند براى آخرين گنجينه خويش، در خزانه بىانتهايش نعمتهاى ويژه پنهان نموده است. او اراده كرده است تا صالحان را وارث زمين كند و مهدى (ع)، پدر صالحان است (اباصالح).[٤]
كشاورزان در آن روز يك مد از هر محصولى مىكارند و هفتصد مد برداشت مىكنند[٥]. يعنى محصولات هفتصد برابر مىشود. تعداد دامها و چهارپايان افزايش مىيابد و امت اسلام شكوه و عظمت فراوان مىيابد.[٦]
بديهى است كه بارش چهل روزه نزديك ظهور و سخاوت زمينهاى كشاورزى و وفور نعمتها، مردم را ثروتمند و بىنياز خواهد كرد و اين همه به بركت نفسهاى پاك ولى خدا بر روى كره زمين است.
پيرزنى بر سر خود زنبيلى (كيسهاى) از گندم مىگذارد و به آسياب مىرود، كارگران گندمهاى او راآرد مىكنند بدون آنكه اجرت و مزدى از وى دريافت كنند.[٧] از آنجا كه قلبها سرشار از غنا و بىنيازى است هرگز از ضعف و ناتوانى ديگران جهت بهرهورى بيشتر سوء استفاده نمىشود، بلكه اين گروه بيش از ديگران مورد شفقت و مهرورزى واقع مىشوند و در آن روز است كه حق به حقدار مىرسد و به امر امام زمان (ع) مردم از توزيع عادلانه و مساوات برخوردار مىشوند. افزونهخواهى و ثروتهاى بادآورده و اختلاس و تبعيض طبقاتى در اين جهان هيچ جايى ندارد. در آن روز هيچ زمين زراعى و يا غير آن از طريق حكمرانان به بستگان و نزديكانشان اعطا نخواهد شد و قانون «اقطاع»[٨] نابود مىگردد. از اين رو همه مردم بهطور مساوى از سرمايههاى ملى بهره مىجويند.
مشكل مسكن و آبادانى زمين
در آن روز همه خانوادهها مسكنى خواهند داشت كه در آن آرام و قرار مىگيرند. گفته شده است كه آن روز، خانههاى كوفه به رود كربلا متصل مىشوند[٩] و چنان فاصله شهرها كم و كمتر مىشود كه گويى همه دنيا يك شهر است. بيابانهاى خشك و بىآب و علف عراق كه در فاصله بين كوفه و كربلا وجود دارند به بركت باران و هدايت آبهاى سرگردان- كه به دستور حضرتش صورت مىگيرد- سرسبز و آباد مىشوند و خانه هايى در آن زمينها ساخته مىشود و سرپناهى براى بىپناهان مهيا مىگردد.
آن حضرت فرمان مىدهد تا آبراهى از پشت كربلا حفر كنند كه تا غرييّن[١٠] جريان يافته و به سوى نجف اشرف سرازير شود. آنگاه بر سر راه اين آب، پلها و آسيابها جريان يافته و به سوى نجف اشرف سرازير شود[١١]
اينگونه مناطق خشك و صحراها و بيابانها به مناطق مسكونى تبديل شده و خانههايى زيبا در دشتها سبز و آباد بنا مىشود كه آدمى را به ياد درختان و نهرهاى بهشتى مىاندازد. اين آبراهها براى سيراب كردن تمامى صحراهاى خشك كه به نجف و كوفه متصل مىشوند، حركت مىكنند و به واسطه اين جريان حتى صحراى شام و صحراى نفوذ و رفبع الخالى نيز آباد مىشوند.
بديهى است وقتى بيابانهاى تفتيده عراق و عربستان، چنين سبز و آباد مىشود و آب در آبراههها و آباديها موج