ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٠ - ٢ آثار تحقق حيات طيبه
تازهاى كه سراسر نور و روشنايى، پاكى و پاكيزگى، درستى و درستكارى، خرد و خردورزى، راستى و راستگويى، عدالت و عدالتورزى، عبادت و بندگى و ... است، بر جهان جان انسانها حاكم مىشود حال مىخواهيم ببينيم كه اين زندگى جديد چه آثار و پيامدهايى بر جهان پيرامون انسان ها بر جاى مىگذارد و با حاكميت آن چه تحويلى در جهان طبيعت رخ مىدهد.
براى روشن شدن اين موضوع ابتدا لازم است كه نگاهى داشته باشيم به برخى از آياتى كه در آنها به نوعى رابطه حيات معنوى و مادى انسانها و تأثير تقوا و پاكدامنى بر افزايش بهرهمندى آدميان از نعمتهاى اين جهان اشاره شده است:
١. در نخستين آيه، خداوند متعال به صراحت تمام اعلام مى كند كه اگر مردم آنچنان كه بايد ايمان آورده و پرهيزكارى پيشه مى كردند، دروازه هاى بركت آسمان و زمين بر آنها گشوده مى شد:
«وَ. لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ؛[١]
و اگر مردم شهرها ايمان آورده و به تقوا گراييده بودند، قطعاً بركاتى از آسمان و زمين برايشان مى گشوديم ولى تكذيب كردند، پس به [كيفر] دستاوردشان [گريبان] آنها را گرفتيم.»
٢. در آيه ديگر نيز خداوند پايدارى بر راه راست را موجب بهره مندى از آب گوارا دانسته، مى فرمايد:
«وَأَنْ لَوِ اسْتَقامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَ مَنْ يُعْرِضْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِ يَسْلُكْهُ عَذاباً صَعَداً؛[٢]
و اگر [مردم] در راه راست پايدارى ورزند قطعا آب گوارايى بديشان نوشانيم تا در اين باره آنان را بيازماييم و هركس از ياد پروردگار خود دل بگرداند، وى را به قيد عذابى [روز] افزون درآورد.
٣. در سومين آيه، خداوند متعال به نقل از حضرت نوح (عليه السلام) آمرزش خواهى را مايه نزول باران هاى پى درپى و فراوانى اموال و نعمت هاى گوناگون معرفى كرده، مى فرمايد:
«فَقُلْتُاسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراًيُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراًوَ يُمْدِدْكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً؛[٣]
و گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه او همواره آمرزنده است] تا [بر شما از آسمان باران پى در پى فرستد و شما را با اموال و پسران يارى كند و برايتان باغ ها قرار دهد و نهرها براى شما پديد آورد.»
با توجه به آيات ياد شده و آيات و روايات فراوان ديگرى كه در آنها تأكيد شده همه نعمت هاى مادى دنيا براى انسان، به عنوان خليفه خدا بر زمين، آفريده شده است.[٤] مى توان گفت:
با تحولى كه در عصر ظهور در جهان جان انسان ها رخ مى دهد، درهاى زمين و آسمان گشوده شده و آنها با گشاده دستى تمام، همه نعمت هاى خود را بر آدميان جارى مى كنند؛ يعنى زمانى كه انسان از در آشتى با خداى خود بر مى آيد و رابطه خود را با خداى خود اصلاح مى كند، آسمان و زمين، گياهان و جانوران، آب و خاك، ابر و باد، ماه و خورشيد و ديگر مخلوقات خداوند در خدمت اين انسان در مى آيند و بى هيچ دريغى همه آنچه در توان دارند، به پاى او مى ريزند.
و اين همان مطلبى است كه در فرموده پيامبر گرامى اسلام (صلى الله عليه و آله) نيز بدان تصريح شده است:
«يتنعم امتى فى زمن المهدى نعمة لم يتنعموا قبلها قط يرسل السماء عليهم مدرارا و لا ندع الارض شيئا من نباتها الا اخرجته؛[٥]
امت من در زمان مهدى از نعمت هايى برخوردار مى شوند كه هرگز پيش از آن از آنها برخوردار نبوده اند؛ آسمان بر آنها باران پى درپى مى فرستد و زمين همه گياهانش را [براى آنها] مى روياند.»
بنابراين شايد بتوان گفت:
همه تحولاتى كه در عصر ظهور در جهان طبيعت رخ مى دهند، همه بركاتى كه در اين عصر نازل مى شوند، همه نعمت هايى كه در اين دوران بر مردمان عرضه مى گردد و سرانجام همه رفاه و آسايش مادى كه پس از ظهور رخ مى نمايد، چيزى جز آثار تحول انسان و نيل او به حيات طيبه، به عنوان مهم ترين فلسفه ظهور نيست.
پى نوشتها:
[١]. سوره انبيا، آيه ٣٠.
[٢]. سوره تحل، آيه ٦٥؛ همچنين ر. ك. به سوره بقره، آيه ١٦٤؛ سوره عنكبوت، آيه ٦٣.
[٣]. سوره يونس، آيه ٢٤.
[٤]. سوره ملك، آيه ٣٠.
[٥]. شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمه، ج ٢، ص ٣٦٠.
[٦]. محمد بن يعقوب كلينى، الكافى، ج ١، ص ٣٣٩، ح ١٤.
[٧]. على بن ابراهيم قمى، تفسير القمى، ج ٢، ص ٣٧٩.
[٨]. محمد بن يعقول كلينى، همان، ص ٢٥، ح ٢١.
[٩]. شيخ طوسى، كتاب الغيبه، ص ١١٤؛ محمد باقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٥١، ص ٧٥، ح ٢٩.
[١٠]. محمدباقر مجلسى، همان، ص ٣٢١- ٣٢٣، ح ٢٩.
[١١]. سوره اعراف، آيه ٩٦.
[١٢]. سوره جن، آيه ١٦.
[١٣]. سوره نوح، آيه ١٠- ١٢.
[١٤]. ر. ك آيه ٢٩ از سوره بقره كه مىفرمايد: «هُوَالَّذِي خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً؛ اوست آنكس كه آنچه در زمين است، همه را براى شما آفريد.»
[١٥]. محمّدباقر مجلسى، همان، ج ٥١، ص ٨٣.