ياران مهدى (ع) را بايد در ميان سلاح بر دوشان و كفن پوشان و جان بركفان و مبارزان و سنگرنشينان و خدمتگزاران به انقلاب و تقويت كنندگان سپاه دين و حرمت گزاران به خون و خانواده شهيدان يافت، نه در ساكتان و بى تفاوتان و نه در رفاه زدگان و عافيت طلبان.

نيمه شعبان، افروختن چراغ شوق در دل شيعيان و اميد دادن به محرومان است.

ميلادى است فرخنده، كه عيد منتظران وراثت زمين براى مستضعفان و شكست سلطه جباران است.

وقتى نيمه شعبان مى رسد،

گلواژه هاى «انتظار»، «ظهور»، «فرج»، «حكومت جهانى»، «قسط و عدل»، «ديدار»، «مهدى» مى شكوفد و عطر ياد، زمان را فرا مى گيرد.

چشمها، به راه كسى دوخته است كه خورشيد جانها و اميد انسانهاست.

يادگارى است از پيامبران و امامان،

خلاصه ابراهيم است،

عصاره محمد (ص) و زنده كننده سنتهاست.

نيمه شعبان، مطلع خورشيد فروزان مهدى (ع) در ظلمت تاريخ است.

آن خورشيد پنهان، كعبه مقصود و قبله موعود امتهاست.

غيبت كبرى، دوره آزمايش است. تا منتظران راستين، از مدعيان انتظار، بازشناخته شوند و ملاك در اين بازشناسى، «شناخت تكليف» و عمل به وظيفه در عصر غيبت است.

مهدى (ع)، خورشيدى است كه در دل منتظران، اميد زيستن را همواره روشن و گرم نگاه مى دارد.

هيچ «حضور»، هم چون «غيبت» او، لحظه لحظه زمان و تاريخ را نياكنده است.

حاضرترين حاضران به گرد پاى «حضور غايبانه» اش نمى رسند.

او معناى حضور در غيبت است،

مفهوم غيبت حاضر است،

مجمع غيب و شهود است.

او «وارث» دين محمد و خط سرخ شهادت است،

او «قائم» است، ايستاده و استوار و پابرجا، تا جهانى را به قيام حق طلبانه وا دارد.

او «منتقم» است، خونخواه حادثه كربلا و انتقام گيرنده خون شهيدان و خون سيدالشهدا.

هم هادى است، هم مهدى.

راه شناسى خبير و راهبانى است بصير و راهنمايى است مطمئن و دلسوز.

او «صاحب الزمان» و «صاحب الامر» است.

زمين و زمان، امر و فرمان، جان و جهان در اختيار اوست.

سلام بر مهدى،

انتظار سبز دورانها!

آرمان مجسم عدالتخواهان،

چلچراغ روشن شبستان تاريخ،

روشنگر زمين و زمان،

مرد برگزيده اعصار

ذخيره جاويدان الهى‌

و ... نويد بخش صبح، در شب انتظار.