ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢١ - از قنوت عارفان

از قنوت عارفان‌

اللّهُم انّا نَشكُو الَيكَ فَقدَ نَبِيِّنا و غَيبَةَ امامِنا وَ قِلَّةَ عَدَدِنا وكَثرَةَ اعدائِنا وَ تَظاهُرَ الاعداءِ عَلَينا و وُقُوعَ الفِتَنِ بِنا، فَفَرِّج ذلِكَ اللّهُمَّ بِعَدلٍ تُظهِرُهُ وَ امامِ حَقٍّ نَعرِفُهُ، الهَ الحَقِّ. آمينَ رَبَّ العالَمينَ.[١]

خداى فريادرس من!

به شكايت نزد تو آمدم امّا

نمى دانم از كدامين درد بايدم ناليدن،

از فراق محبوب تو مصطفى (ص)

يا غيبت آشكارترين حجّتت بر گستره هستى،

از كمى دوستان يكرنگ و يكدل‌

يا بسيارى دشمنان هرزه،

از هجوم ناپاك مردمان‌

يا برآمدن طوفان هاى بلا،

نمى دانم كدامين رنج، دست نوازش تو را بر سرم مى كشاند

ليك كوير تفتيده جانم‌

باران عدل تو را انتظار مى كشد،

تا كام خشكيده اش سيراب گردد

و دل آزرده ام ظهور عزيزى را مى طلبد

تا عميق زخم هايش التيام يابد.

به لطف و رحمتت دل بسته ام‌

پى نوشتها:

[١]. دعاى قنوت اميرالمؤمنين (ع) مستدرك الوسايل، ج ١، ص ٣١٩.