ميان امام رضا (ع) و امام مهدى (ع) آنچنان پيوند قلبى وجود داشته كه آن حضرت از سالها پيش از تولد نسل چهارم خود با بيانهاى متعدد و متفاوت او را دعا كرده و نصرت و ياريش را از خداوند طلب كرده است. در يكى از اين دعاها چنين مى خوانيم:

أللّهمّ أصلح عبدك و خليفتك بما أصلحت به أنبيائك و رسلك و حفّه بملائكتك و أيّده بروح القدس من عندك و اسلكه من بين يديه و من خلفه رصدا يحفظونه من كلّ سوء و أبدله من بعد خوفه أمنا يعبدك لايشرك بك شيئا ولاتجعل لأحد من خلقك على وليّك سلطانا وائذن له فى جهاد عدوّك و عدوّه واجعلنى من أنصاره إنّك على كلّ شى ء قدير.[١]

خداوندا! [امور] بنده و جانشين ات را اصلاح كن، آنچنانكه [امور] پيامبران و رسولات را اصلاح كردى؛ او را با فرشتگانت دربر گير و با روح القدس از جانب خودت يارى كن؛ در پشت سر و پيش روى نگهبانانى قرار ده كه او را از بدى درامان دارند؛ بيم و نگرانى او را تبديل به امنيت و آرامش كن تا تنها تو را بپرستد و كسى را براى تو شريك نگيرد؛ هيچيك از آفريدگانت را بر ولىّ ات مسلط مساز؛ اجازه جهاد با دشمان تو و دشمنان خودش را به او عطا كن و مرا از ياران او قرار ده؛ چرا كه تو بر همه چيز توانايى.

پى نوشتها:

[١]. ر. ك: مؤسسة المعارف الإسلامية، معجم أحاديث الإمام المهدى عليه السلام، ج ١ و ٢. در اين كتاب ٥٦٠ حديث كه از طريق شيعه و اهل سنت از پيامبر گرامى اسلام (ص) نقل شده جمع آورى شده است كه البته اين رقم بدون احتساب احاديث مشابه است.

[٢]. ر. ك: همان، ج ٣ و ٤. مجموعه رواياتى كه در اين كتاب از امام باقر و امام صادق (ع) نقل شده، بدون در نظر گرفتن احاديث مشابه، افزون بر ٤٥٠ روايت است.

[٣]. ر. ك: عزيزاللّه العطاردى الخبوشانى، مسند الإمام الرضا (ع)، ج ١، ص ٢٢٨- ٢١٦.

[٤]. ر. ك: معجم أحاديث الإمام المهدى، عليه السلام، ج ٤، ص ١٧٩- ١٥٣.

[٥]. ابو جعفر محمد بن الحسن بن فروّخ الصفّار القمى، بصائر الدرجات، ص ٤٨٩، ح ٨.

[٦]. ر. ك: همان، ص ٤٨٩- ٤٨٨، ح ٤، ٦ و ٧؛ محمدبن يعقوب الكلينى، الكافى، ج ١، ص ١٧٩، ح ١١؛ محمدبن على بن الحسين بن بابويه (شيخ صدوق)، عيون اخبار الرضا، ج ١، ص ٢٧٢، ح ١.

[٧]. محمد بن على بن الحسين بن بابويه (شيخ صدوق)، كمال الدين و تمام النعمة، ج ١، ص ٢٦١؛ عزيز اللّه العطاردى، همان، ص ٢٢١، ح ٣٨٥.

[٨]. محمدباقر المجلسى، بحارالانوار، ج ٥١ ص ٤٣، ح ٣١.

[٩]. ر. ك: عزيزاللّه العطاردى، همان، ص ٢٢٠، ح ٣٨٤، ص ٢٢١، ح ٣٨٦.

[١٠]. محمد بن على بن الحسين بن بابويه (شيخ صدوق)، همان، ج ٢، ص ٣٧٢.

[١١]. همان، ص ٣٧٦، ح ٧.

[١٢]. همان، ص ٦٥٢، ح ١٢.

[١٣]. همان، ص ٣٧٠.

[١٤]. همان، ص ٤٨٠، ح ٤.

[١٥]. ظاهرا در اينجا از سوى راوى يا كسانى كه از او نقل كرده اند اشتباهى رخ داده است؛ چرا كه امام مهدى (ع) چهارمين فرزند امام رضا (ع) محسوب مى شود نه سومين فرزند.

[١٦]. محمد بن يعقوب الكلينى، همان، ج ١، ص ٣٢٣- ٣٢٢، ح ١٤؛ محمدباقر المجلسى، همان، ج ٥٠، ٢١، ح ٧.

[١٧]. «نوبه» ولايتى از بلاد سودان از اقليم اول، به جنوبى مصر بر كنار رود نيل ... هم اكنون نيمى از سرزمين نوبه جزو مملكت مصر و نيم ديگر جزو سودان است (على اكبر دهخدا، لغتنامه، ج ١٤، ص ٢٠١٥٨- ٢٠١٥٧). مراد از كنيز اهل نوبه (نوبيّه) مادر امام جواد (ع) است.

[١٨]. محمدبن على بن الحسين (شيخ صدوق)، همان، ج ١، ص ٥١.

[١٩]. ابو جعفر محمدبن الحسن (شيخ طوسى)، كتاب الغيبة، ص ٢٧٦؛ محمدباقر المجلسى، همان، ج ٥٢، ص ١٣٠، ح ٢٩.

[٢٠]. سوره هود (١١)، آيه ٩٣.

[٢١]. سوره اعراف (٧)، آيه ٧١.

[٢٢]. عبداللّه بن جعفر الحميرى، قرب الاسناد، ص ٢٢٤، به نقل از: عزيزاللّه العطاردى، همان، ص ٢١٧، ح ٣٧٣.

[٢٣]. محمدبن يعقوب الكلينى، همان، ج ٤، ص ٢٦٠، ح ٣٤.

[٢٤]. سوره شعرا (٢٦)، آيه ٤.

[٢٥]. محمدبن على بن الحسين (شيخ صدوق)، همان، ج ٢، ص ٣٧٢، ح ٥.

[٢٦]. ابوجعفر محمدبن الحسن (شيخ طوسى)، مصباح المتهجّد، ص ٣٢٦. به نقل از: معجم أحاديث الإمام المهدى (ع)، ح ٤، ص ١٧١.