ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٣ - ٥ انجيل
لولم يبق من الدهر إلّا يوم، لبعث اللّه تعالى رجلًا من أهل بيتى يملأها عدلًا كما ملئت جورا.[١]
اگر از روزگار فقط يك روز باقى مانده باشد، خداوند مردى از اهل بيت مرا برمى انگيزاند و زمين را از عدل پر مى كند، همچنانكه از ظلم پر شده بود.
در آيه بعد، خداوند پس از بيان اين واقعه مهم مى فرمايد:
إِنَّ فِي هذا لَبَلاغاً لِقَوْمٍ عابِدِينَ.[٢]
در اين، پيام روشنى براى گروه عبادت كنندگان است.
آرى همه كس قدرت درك اين پيام را ندارند، و همه كس بدان ايمان نمى آورند، فقط متعبدان به دين و متقيانند كه اين پيام برايشان قابل درك و تحمل است، زيرا به غيبت و اخبار غيبى پيامبران و ائمه نيز اعتقاد دارند. خداوند در بيان صفات متقيان مى فرمايد:
الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ.[٣]
اينها كسانى هستند كه به غيب ايمان مى آورند.
در ذيل اين آيه، در روايتى اين ايمان به غيب، ايمان به غائب بودن حضرت حجت،[٤] و در روايتى ديگر به اقرار به حق بودن قيام آن حضرت[٥] تطبيق شده است.
أللّهمّ عرّفنى نفسك، فإنّك إن لم تعرّفنى نفسك لم أعرف رسولك، أللّهمّ عرّفنى رسولك، فإنّك إن لم تعرّفنى رسولك لم أعرف حجّتك، أللّهمّ عرّفنى حجتك، فإنّك إن لم تعرّفنى حجتك ظللت عن دينى.
پى نوشتها:
[١]. سوره نابيا (٢١)، آيه ١٠٥.
[٢]. ر. ك: الطبرسى، الفضل بن حسن، مجمع البيان، ج ٧، ص ٦٦؛ الرازى، فخرالدين محمد، التفسير الكبير، ج ٢.، ص ٢٣.
[٣]. الطبرسى، الفضل بن حسن، همان.
[٤]. طباطبايى، سيد محمد حسين، ترجمه تفسير الميزان، ج ١٤، ص ٤٩٢.
[٥]. سوره انبيا (٢١)، آيه ٧.
[٦]. سوره انبيا (٢١)، آيه ٤٨.
[٧]. سوره نسا (٤)، آيه ٦٢، سوره اسرا (١٧)، آيه ٥٥.
[٨]. سفر پيدايش ص ١٢، ٣- ١، ٧.
[٩]. همان، ص ١٣، ١٧- ١٤.
[١٠]. همان، ص ١٧، ٦- ٤، ٢٠.
[١١]. «يسى» و او پدر داود و نوه راعوت بود. و به طورى مشهور بود مه داور را پسر يسى مى گفتند. (قاموس كتاب مقدس، جيمز هاكس، ص ٩٥١).
[١٢]. اشعياء نبى، ص ١١، ٦- ١.
[١٣]. دانيال نبى، ص ١٢، ٤- ١.
[١٤]. كتاب مزامير، ص ٣٧، ١٨- ٩.
[١٥]. همان، ص ٣٧، ٣٠- ٢٩.
[١٦]. انجيل متى، ص ٢٤، ٢٧، ٣١- ٣٠، ٣٧- ٣٦، ٤٤- ٤٢.
[١٧]. انجيل مرقس، ص ١٤، ٣٧- ٣٦، ٣٣- ٣٢، ٣٧- ٣٦.
[١٨]. انجيل لوقا، ص ١٢، ٣٥، ٤٠.
[١٩]. تفسير نمونه، ج ١٣، ص ٥١٧.
[٢٠]. الراغب الاصفهانى، المفردات فى الفاظ القرآن الكريم، ص ٥١٨ (ماده ورث).
[٢١]. طباطبايى، سيد محمد حسين، همان، ج ١٤، ص ٤٩٢.
[٢٢]. سوره زمر (٣٩)، آيه ٧٤.
[٢٣]. سوره مؤمنون (٢٣)، آيه ١١.
[٢٤]. سيد قطب، فى ضلال القرآن، ج ١٧، ص ٦١.
[٢٥]. الطوسى، محمدبن الحسن، التبيان، ج ٧، ص ٢٨٤.
[٢٦]. القمى، ابوالحسن، على، تفسير القمى، ج ٢، ص ٧٧.
[٢٧]. الطبرسى، الفضل بن حسن، همان، ج ٧، ص ٦٦.
[٢٨]. المتقى الهندى، كنزالعمال، ج ١٤، ص ٢٦٦، حديث ٣٨٦٧٠.
[٢٩]. همان، ص ٢٦٧، حديث ٣٨٦٧٥.
[٣٠]. سوره انبيا (٢١)، آيه ١٠٦.
[٣١]. سوره بقره (٢)، آيه ٣.
[٣٢]. الصدوق، ابوجعفر محمد بن على، كمال الدين و تمام النعمة، ج ١، ص ٣٤٠، حديث ٢٠.
[٣٣]. همان، حديث ١٩.