ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٥ - چكيده

بازى هاى رايانه اى؛ سلاح تبليغاتى‌

استفان پليت‌[١]

چكيده:

بازيهاى رايانه اى را نبايد صرفا پديده اى براى سرگرمى كودكان و نوجوانان دانست. اين بازيها اغلب به ابزار تبليغاتى مهمى در دست ارتشهاى مهاجم و سركوبگر به ويژه ارتش آمريكا تبديل شده اند و در بطن خود، هدف و بيانى سياسى را دنبال و القا مى كنند.

بازيهاى رايانه اى از اين پس، بخشى از چشم انداز فرهنگى به شمار مى روند. براى آن كه به صحت اين گفته مطمئن شويم، كافى است به گفتمان رسانه ها و طبقه سياسى گوش فرا دهيم. به هنگام گشايش كلبه رايانه اى درFuturoscope در شهر پوانيه فرانسه در روز ١٩ آوريل ٢٠٠٣، ژان- پير رافارن به حمايت از صنعت بازيهاى رايانه اى شتافت و از تأسيس يك مدرسه ملى براى رسانه هاى ارتباط زنده، در آينده نزديك خبر داد و حتى سخن از «جمهورى رايانه اى» به ميان آورد.

در اوايل دهه نود، طى جنگ خليج فارس، بسيارى از روزنامه نگاران، اين مناقشه را مشابه يك بازى رايانه اى توصيف كردند: نه يك قطره خون، نه يك عراقى و نه حتى يك آمريكايى ديده نشد كه در وسط صحنه (جنگ) و يا در وضعيتى باشد كه با تصوير يك جنگ پاك و براق- آنگونه كه تصاوير بازسازى شده بر روى شبكه هاى تلويزيونى به توصيف پيشروى نيروهاى متحد مى پرداختند- مبانيت داشته باشد.

اين پنداشت درباره جنگ دوازده سال بعد، اين بار در شكلى مختصر، تكرار شد. جرج دبليو بوش در روز ٦ فوريه ٢٠٠٣ به وضوح اين واقعيت را باجمله معروف خود (بازى تمام شدThe Game is over ) بيان كرد، و ژاك شيراك آن را با ظرافت خاصى واگويى كرد:Its not a game ,it is not over (اين يك بازى نيست و تمام نشده است). يك ژنرال ارتش آمريكا، با لحنى صادقانه تر،