سؤال اساسى كه مفسران مطرح مى كنند اين است كه آيا اين دو نوع فساد كه در يكى از آنها حس خودخواهى وجود دارد، تمام شده و آن دو كيفر وعده داده شده بر آنان به وقوع پيوسته يا هنوز چنين حوادثى واقع نشده است؟

برخى از مفسران بر اين عقيده اند كه هر دو پيش بينى عملى شده است، بدين ترتيب كه كيفرِ فتنه و فسادِ نخستين به دست «بنوخذ نصر» (بخت النصر) و مجازاتِ دوم به دست «تيتوس» رومى عملى شده و بعضى ديگر معتقدند كه هنوز آن دو كيفر رخ نداده است. اما نظريه درست اين است كه: اولين كيفر در برابر نخستين فساد، در صدر اسلام، به دست مسلمانان انجام گرفت، اما وقتى مسلمانان از اسلام فاصله گرفتند، خداوند يهوديان را بر آنان چيره ساخت، اما يهوديان مجددا در زمين فساد و طغيان نمودند و هرگاه كه مسلمانان دوباره به اسلام روى آورند زمانِ كيفر دوم فرا رسيده و به دست مسلمانان انجام خواهد شد.

براساس همين تفسير، از امامان معصوم (ع) رواياتى رسيده كه در آنها آن قوم كه خداوند در مرحله دوم عليه يهوديان برمى انگيزد، به حضرت مهدى (ع) و ياران او و به اينكه آنان اهل قم و كسانى هستند كه خداوند آنها را قبل از ظهور حضرت برمى انگيزد، تأويل شده است.

در تفسير عيّاشى از امام باقر (ع) روايت شده كه حضرت بعد از آنكه آيه شريفه‌ «بَعَثْناعَلَيْكُمْ عِباداً لَنا أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ» را قرائت نمود، فرمود:

مراد از اين آيه حضرت قائم (ع) و ياران اويند كه نيرومند و باصلابت هستند.

و در تفسير نورالثقلين از امام صادق (ع) نقل شده كه آن حضرت در تفسير همين آيه شريفه فرمود:

خداوند قومى را قبل از خروج حضرت قائم، برمى انگيزاند كه دشمنى از دشمنان آل محمد (ص) را رها ننموده، مگر اينكه او را به هلاكت مى رسانند.

و در كتاب بحارالانوار از امام صادق (ع) روايت شده كه وقتى آن حضرت اين آيه را قرائت فرمود، عرض كرديم:

فدايت گرديم آنها چه كسانى هستند؟ امام سه بار فرمودند: به خدا سوگند اهل قم هستند، به خدا سوگند اهل قم هستند، به خدا سوگند اهل قم هستند.[١]

اين سه روايت از نظر مفهوم يكسان بوده و تعارضى بين آنها نيست؛ چرا كه اهل قم يعنى شيعيان حضرت كه از ايران هستند و روايت شده كه آنها با حضرت قيام كرده و يارى اش مى كنند.

به نظر مى رسد كه مقاومت يهوديان در مقابل پيروان حضرت در چند نوبت انجام مى گيرد، تا آنكه امام مهدى (ع) ظهور كند و نابودى نهايى يهوديان به رهبرى وى و به دست با كفايت او، ارواحنا فداه، تحقق يابد.

از جمله مطالبى كه دلالت دارد دومين كيفرِ وعده داده شده يهوديان به دست مسلمانان انجام خواهد گرفت، اين است كه آن قومى كه خداوند وعده فرموده، دو بار عليه يهوديان برمى انگيزد، يك امت بوده و صفاتى كه براى آنان ياد شده و ويژگيهاىِ جنگِ آنان با يهوديان جز بر مسلمانان تطبيق نمى كند. پس پادشاهان مصر، بابل، يونان، ايران، روم و ديگران كه در طول تاريخ بر يهوديان تسلط يافتند، هيچكدام با صفت «عبادا لنا» (بندگان ما) كه در قرآن آمده، سازگارى ندارند، وانگهى بعد از كيفر اول حادثه اى هم پيش نيامده كه يهوديان بر هيچيك از آنان چيره گردند، در حالى كه پس از مجازات اول يهوديان در صدر اسلام، بار ديگر يهوديان بر ما غلبه پيدا نمودند، و خداوند آنها را با اموال و فرزندان يارى كرد، و طرفداران آنها را نيز با حمايت ابرقدرتها بيش از ما قرار داد.

و هم آنان هستند كه در زمين فساد نموده، و بر ما و ساير ملتها، برترى طلبى مى كنند و اين مجاهدان و كفرستيزان اسلام هستند كه ضربات خود را بر پيكر آنها وارد ساخته و چهره آنان را در غم و اندوه فرو مى برند.

با بررسى تاريخ يهود بعد از حضرت موسى (ع) روشن مى گردد كه فتنه گرى و فسادانگيزى در گذشته و حالِ يهود وجود داشته است، اما برترى وعده داده شده آنها تنها در زمان ما به وجود آمده است و البته كيفرِ وعده داده شده خداوند نيز در پى آن خواهد آمد.

اين مطلب براى تمام كسانى كه از تاريخ يهود آگاهى دارند، كاملًا واضح و آشكار است.

وعده خداوند نسبت به تسلط دائم بر يهوديان‌

خداوند متعال در قرآن كريم مى فرمايد:

آنگاه كه پروردگارت اعلام نمود كه حتما تا روز قيامت بر آنان (يهود) كسانى را خواهد انگيخت كه پيوسته عذابى سخت بر آنها روا دارند، همانا پروردگار تو زود كيفر و [در عين حال‌] بسيار آمرزنده و مهربان است\* و آنها (يهود) را روى زمين به صورت گروههايى پراكنده كرديم، برخى از آنان نيكوكارند و برخى فروتر از آنها و آنان را با خوشى و ناخوشى آزموديم، شايد كه [به سوى حق‌] باز گردند.[٢]

معنى دو آيه شريفه اين است كه خداوند اعلان و مقدر فرموده كه در آينده، افرادى را بر يهود مسلط مى گرداند كه تا روز رستاخيز آنان را به عذابى‌