ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٢ - امامت و امام

چيستى و حقييقت امامت‌

دكتر احد فرامرز قراملكى‌

اشاره:

چيستى و حقيقت امامت از ديرباز محل بحث و گفت و گوى متكلمان شيعه و اهل سنت بوده و در اين زمينه ديدگاههاى مختلفى ابراز شده است. آنچه در پى خواهد آمد، گزارش مختصرى است از اين ديدگاه ها كه اميدواريم مورد توجه خوانندگان عزيز موعود واقع شود.

شرح لفظ امامت و واژه هاى وابسته‌

در ابتدا، به بيان معناى لغوى واژه امام و امامت و واژه هاى وابسته به آن كه توجه به آنها در فهم مفهوم امامت روشنگر است، مى پردازيم.

امامت و امام‌

واژه امام از ريشه «ام م» مهموز الفاء و مضاعف است و در لغت، به معانى زير آمده است:

الف) آنچه مورد اقتدا و تبعيت قرار گيرد؛

طريحى در اين زمينه گويد:

امام به كسر الف، بر وزن فعال به معناى كسى است كه مورد پيروى است.

مؤلف معانى الاخبار نيز در توضيح وجه تسميه امام گويد:

امام را امام ناميدند، به دليل اين كه او پيشرو و مردم، پيرواند.[١]

ب) مقدم؛[٢]

ج) قيم و سرپرست؛

د) طريق و راه؛[٣]

ه-) ناحيه.[٤]

در خصوص سه معناى نخست (الف، ب و ج) كه بى ارتباط با هم نيستند، گفته شده است كه مفاد لغوى واژه، مطلق است و شامل هر فردى مى شود كه نسبت به عده اى، مقدم، مقتدا و سرپرست است؛