چون وقت مجازات شما بر نخستين فساد و تبهكاريتان رسيد، بندگانى كه منسوب به ما هستند به سويتان مى فرستيم، بندگانى با صلابت و سرسخت كه بر سرتان فرود آيند.

فَجاسُوا خِلالَ الدِّيارِ وَ كانَ وَعْداً مَفْعُولًا.

كه در ميان خانه ها به جست وجوى [شما] بپردازند و اين وعده اى قطعى و انجام شدنى است.

اين جمله كنايه از سهولت فتح نخستين فلسطين به دست مسلمانان است، كه سپاه مسلمانان به جست وجوى خانه به خانه بقاياى دشمنان يهودى خود مى پردازند و اين وعده اى، قطعى است.

ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَ أَمْدَدْناكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ جَعَلْناكُمْ أَكْثَرَ نَفِيراً.

سپس شما را بر مسلمانانى كه عليه شما برانگيختيم، پيروز گردانيم و به شما ثروتها و فرزندانى عطا كنيم و از ياوران بيشترى برخوردار نماييم تا به كمك شما عليه آنان بستيزند.

إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها ....

اگر خوبى كرديد، خوبى به خود نموده ايد و اگر بدى كرديد به خود بدى كرده ايد ....

و آنگاه وضع شما مدتى بدين گونه ادامه پيدا مى كند و چنانچه توبه نموده و به واسطه نعمتهايى كه از ثروتها و اولاد به شما بخشيديم، نيك عمل نموديد به سود خودتان بوده و اگر به بدى و طغيان و خود بزرگ بينى پرداختيد فرجام بد آن، مربوط به خودتان خواهد بود.

فَإِذا جاءَ وَعْدُ الْآخِرَةِ لِيَسُوؤُا وُجُوهَكُمْ وَ لِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَما دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ لِيُتَبِّرُوا ما عَلَوْا تَتْبِيراً.

و چون وعده [كيفر طغيان‌] بار دوم فرا رسد، [مخالفانتان‌] چهره هاى شما را غمبار و سياه گردانند و وارد مسجد [الاقصى‌] گردند همانگونه كه نخستين بار داخل شدند و بر آنچه دست يافتند به كلى نابود كنند.

اما شما در آينده نه تنها عمل نيك انجام نمى دهيد بلكه به اعمال بد دست مى زنند، ما شما را مهلت مى دهيم تا روزى كه وقت مجازات و كيفر شما بر دومين فسادتان فرا رسد، آنگاه بندگانى از سوى خراسان را كه به مراتب سخت تر از مرحله اول رفتار مى نمايند، بر شما مسط مى كنيم تا آنچه را از آن بيمناك و گريزانيد بر شما تحميل كنند و چهره هايتان را غمبار و افسرده سازند. و فاتحانه وارد مسجد الاقصى گردند، همانطور كه در زمان تعقيب خانه به خانه شما در مرحله اول، وارد گرديده و برترى جويى و فسادگرايى شما را به نابودى كشاندند.

عَسى‌ رَبُّكُمْ أَنْ يَرْحَمَكُمْ وَ إِنْ عُدْتُمْ عُدْنا وَ جَعَلْنا جَهَنَّمَ لِلْكافِرِينَ حَصِيراً.

[اگر توبه كنيد] اميد است كه پروردگارتان بر شما ترحم كند و اگر [به فساد] بازگرديد ما نيز [به كيفر شما] باز مى گرديم و جهنم را براى كافران زندانى تنگ قرار داديم.

شايد پروردگارتان شما را بعد از دومين كيفر با هدايت خويش مورد رحمت قرار دهند و چنانچه بعد از آن دوباره به انحراف و فساد روى آورديد، ما نيز مجازات شما را آغاز مى كنيم و شما را در تنگناى دنيوى قرار داده و در آخرت دوزخ را زندان و حصار شما خواهيم ساخت.

نخستين نتيجه اى كه از اين آيات قرآن گرفته مى شود آن است كه تاريخ يهوديان بعد از حضرت موسى تا پايان زندگانى شان در ايجاد فتنه و فساد در جامعه خلاصه مى شود، تا آنگاه كه مجازاتشان فرا رسد و خداوند افرادى را برانگيزد كه به سهولت بر آنان چيره شوند.

سپس خداوند بنا بر حكمت و مصلحت خود، يهوديان را بر آنان پيروز گرداند، و به آنها مال و اولاد فراوان دهد و يارى كنندگان آنها را در دنيا افزايش دهد. اما يهوديان نه تنها از اين اموال و ياران استفاده نمى كنند بلكه براى بار دوم در روى زمين به فساد و فتنه روى مى آورند، البته اين بار علاوه بر فساد، گرفتار خوى تكبر و برترى طلبى شده و خويش را بسيار بهتر و برتر از ساير مردم مى پندارند.

و زمانى كه لحظه كيفرشان فرا رسد خداوند بار ديگر آن قوم را بر آنان چيره ساخته، و مجازات شديدترى را در سه مرحله بر آنها فرو مى فرستد.

نتيجه دوم اين كه، گروهى كه خداوند بار اول بر ضد يهوديان برمى انگيزد، به آسانى بر آنها چيره مى شوند، آنگاه داخل مسجد الاقصى شده و به تعقيب خانه به خانه يهوديان مى پردازند، و نيروى نظامى آنها را متلاشى مى كنند.

آنگاه خداوند براى بار دوم آنها را به سراغ يهوديان مى فرستد و با وجود غلبه يهوديان بر آنها و زيادى ياران و هوادارانشان، ضربات شديدترى را در سه نوبت از مسلمانان دريافت مى كنند، كه در اولين نوبت، چهره هاى پليد آنان را آشكار و آنها را رسوا ساخته و همانند نبرد سابق، فاتحانه وارد مسجد الاقصى مى شوند. و سپس خوى تكبر و برترى جوئى آنان بر ملتها را، درهم مى شكنند. اين نكته را از نظر ادبيات زبان عرب از حرف «لام» در سه جمله «ليسوؤا وجوهكم» و «ليدخلوا المسجد .... و ليتبّروا» مى توان فهميد.