اين جمله نيز همانند فقرات گذشته متضمن سلام به آن وجود مقدس به دو عنوان است ولى در ارتباط با يك موضوع و يك محور و آن پيوند آن حضرت است با قرآن و ارتباطى كه ميان آن كتاب الله الناطق با كتاب الله الصامت موجود است.

قسمت نخست اين سلام را مى‌توان دو گونه بيان نمود:

يكى اينكه تالى كه اسم فاعل است از تلاوت به معناى قرائت و خواندن گرفته شده باشد؛ يعنى، سلام بر تو اى خواننده و تلاوت كننده قرآن. قرائت و خواندن را تلاوت مى‌گويند از اين جهت كه كلمات و حروف تِلوّ يكديگر مى‌آيد و پشت سر هم قرار مى‌گيرد و ممكن است از تلّ به معناى دنبال چيزى قرار گرفتن و با آن همراه بودن باشد. در لغت چنين مى‌خوانيم:

تلُا- تلاوة الكتاب: قرأه و تلاهُ- تُلُوّاً: تبعه. التالى التابع، الرابع من خيل الحلبة.[١]

كتاب را تلاوت نمود يعنى قرائت كرد. تالى كسى قرار گرفت يعنى تابع او شد. چهارمين اسب مسابقه را هم تالى مى‌گويند. اگر در اين جمله معناى اول تالى مراد باشد، اين حقيقت را مى‌فهماند كه تالى قرآن كما هو حقه اوست. اوست كه بايد قرآن بخواند. قرآن از آن زبان شنيدن دارد. لسان‌الله بايد كتاب الله را بخواند و كتاب ناطق تلاوت كند كه چه دلربا اين خاندان تلاوت قرآن مى‌كردند!

نواى جان‌بخش تلاوت قرآن جدشان رسول خدا، صلى‌الله عليه‌وآله، به دل‌هاى مرده حيات مى‌بخشيد و قلوب را مسخر مى‌نمود.

على‌بن محمد نوفلى مى‌گويد: خدمت حضرت كاظم، عليه‌السلام، سخن از صوت به ميان آوردم. فرمود: على‌بن الحسين، عليه‌السلام، آنچنان دلربا قرآن تلاوت مى‌فرمود كه چه بسا كسى عبور مى‌كرد و از حسن صوت حضرتش از هوش مى‌رفت. امام، عليه‌السلام، اگر از اين امر چيزى اظهار نمايد، مردم به خاطر حسن و خوبى آن تاب تحملش را ندارند. گفتم: مگر رسول خدا، صلى‌الله‌عليه‌وآله، صداى خود را در نماز به خواندن قرآن بلند نمى‌كرد؟ فرمود: آن حضرت به مقدار تاب و توان جمعى كه پشت سرش بودند رفتار مى‌نمود.[٢]

آرى، همان‌گونه از اين روايات شريفه استفاده مى‌شود، مردم تاب تحمل تلاوت اين تالين قرآن را ندارند. در همان حدى كه گاه و بيگاه قرائت مى‌نمودند جمعى دل از دست مى‌دادند و نمى‌توانستند متحمل شوند.

امام زمان، عليه‌السلام، تالى كتاب‌