هندونيسم و بوداييسم در مورد انواع قدرت‌ها يا فرادانش‌هايى كه يك(meditation oner) مكاشفه‌گر خواهد داشت. دقيق‌practiti هستند. از جمله اين دانش‌ها مى‌توان آگاهى از زندگى‌هاى گذشته (تناسخ)، طى‌الارض و خواندن ذهن ديگران را ذكر كرد. اما بخصوص فرزانگان بودايى از نشان دادن اين قدرت‌ها به بيگانگان ابا مى‌كنند، استاد مسوآن هواى بزرگ، يك راهب بودايى چينى، در سال ١٩٧٠ در سانفرانسيسكو يك صومعه تأسيس كرد. در آسيا عقيده دارند كه او مى‌توانست دردهاى كسانى را كه مايل به پيروى از دهارماى بودا بودند، شفا دهد. اما استاد هوآ مى‌پنداشت كه به كار بردن نيروهاى ماورأ طبيعى در جامعه‌اى علم‌زده و خردمحور ممكن است، نتايجى عكس به بار آورد.

اما خارج از حيطه فرهنگ‌هاى آسيايى، كمتر كسى است كه اقبال رويارويى با قديسان يا مشاهده معجزاتشان را داشته باشد. در واقع، در تمامى اديان عالم، معمول‌ترين معجزات در اجابت دعاهاى فردى ناشناس در زيارتگاه‌ها صورت مى‌گيرد. سنت زيارتگاه مدرن احتمالًا به ٢٥٠٠ سال پيش، هنگامى كه استخوان‌هاى بودا بين رؤساى قبايل تقيم شد، باز مى‌گردد. بعدها اين استخوان‌ها مجدداً گردآورى و در زيارتگاه بودايى در شمال هند به خاك سپرده شد. امروزه هند خاستگاه زيارتگاه‌هاى بى‌شمار خدايان و الهه‌هاى متعدد و صاحب معجزه است. در بعضى از كشورهاى اسلامى، همچون كشورهاى كاتوليك اروپا، زيارت اين زيارتگاه‌ها هنوز يكى از اشكال شناخته شده پرهيزكارى است اما تنها همين اواخر تلاش براى تأييد معجزاتى كه گزارش داده مى‌شوند آغاز گشته است.

زيارتگاه ماريان در لورد فرانسه كه اولين شفاى معجزه‌آسا در سال ١٨٥٨ پذيرفته شد- تنها ٦٦ مورد از ٦٠٠٠ شفاى معجزه‌آسايى را كه هيأت پزشكى زيارتگاه تأييد كرده به خود اختصاص داده است. آخرين مورد در سال ١٩٨٧ اتفاق افتاد. در ايران مسجد جمكران در حومه شهر مقدس قم، هزار سال است كه پذيراى زائران بوده است. اما فقط در سال ١٩٩٨ بود كه مقامات مسجد تحقيقات در مورد شفاهاى معجزه‌آسا را از طريق بايگانى رحمات خداوندى شروع كردند. تاكنون مأموران اين هيأت اعتبار شش مورد از ٢٧٠ ادعا را تأييد كرده‌اند.

معناى معجزات هميشه از فهم شكاكان و ساده‌لوحان مستور است. در هر حال، معجزه هرگز جايگزين ايمان نمى‌شود، اما ايالات متحده مأواى تمامى اديان عالم شده است. و حال معجزات بعدى جديد و تقريباً مدنى يافته‌اند. در حالى كه معجزات ديدهاى متفاوتى از عملكردهاى استعلايى در جهان به دست مى‌دهند، اما اين ديدهاى متفاوت ضرورتاً ديوار جدايى‌اى ميان اديان نمى‌كشند. از ديگر سو معجزه از پويندگان معنوى دعوت مى‌كند تا به دنيايى غير از وجود محدود خودشان سفر كنند همانطور كه گاندى درك كرد،

خود دين تجربه‌اى از حقيقت است. اما تنها جوامعى كه قدرت درك و حافظه داشته باشند- يعنى سنت‌ها- توان تفسير معجزه را دارند. ضرب‌المثلى حسيدى مى‌گويد: آن كس كه اين افسانه‌ها را باور دارد احمق و آنكه باور ندارد، كافر است. اين امر براى مؤمن و شك‌گرا، تناقض ذاتى هر ايمان دينى است.

پى‌نوشت‌ها:

\*. اين مقاله ترجمه مقاله‌اى است(What Miracles Mean) با عنوان كه در مجله نيوزويك، اول مه ٢٠٠٠ برابر با ١٢/ ٢/ ٧٩ به چاپ رسيده است. به نقل از هفته‌نامه ترجمان سياسى، سال پنجم، ش ٢٣، چهارشنبه‌

٢١/ ٢/ ١٣٧٩.

شايان ذكر است كه اين مقاله صرفاً جهت اطلاع خوانندگان موعود از ديدگاه‌هايى كه امروز در جهان غرب در باب معجزه مطرح است، به چاپ رسيده و به معناى تأييد تمامى محتواى آن از سوى اين مجله نيست.

[١]. جنبش يهودى با برداشتى عارفانه از مذهب يهود كه در قرن هجدهم در لهستان آغاز شد و در حال حاضر طرفدارانى در ميان يهوديان- خاصه در آمريكا و اسرائيل دارد. م.

[٢]. برداشت نويسنده است كه عيناً ترجمه شده. م.