پيرى فرزانه در حق افراد با ايمان مى‌كنند، تجليل نمايند. حتى امروزه نيز بسيارى از يهوديان، بودايى‌ها، مسيحيان، هندوها و مسلمانان تشنه تحقق معجزه در زندگى خود و به روايت خودشان حتى شاهد اين امر نيز هستند. بله، هستند بسيارى كه داستان زندگى افرادى چون برنادت را خرافاتى مأيوسانه و يا تصادف‌هايى صرف قلمداد مى‌كنند. اما بسيارى ديگر نيز هستند كه اين اتفاقات را به حساب معجزه مى‌گذارند. بر اساس يكى از نظرسنجى‌هاى اخير نيوزويك، ٨٤ درصد از آمريكايى‌هاى بالغ به معجزات خداوند ايمان دارند و تقريباً نيمى ديگر (٤٨ درصد) نيز مى‌گويند كه شاهد يك معجزه بوده، و يا شخصاً آن را تجربه كرده‌اند. سه چهارم از كاتوليك‌هاى آمريكايى مى‌گويند كه براى وقوع معجزه دعا مى‌كنند، و ٤٣ درصد از افراد غيرمسيحى و كسانى كه هيچ ايمانى ندارند نيز مى‌گويند كه در لحظاتى خواستار مداخله خداوند در زندگى خود شده‌اند.

دعاهاى اكثر آمريكايى‌ها براى شفاى خود يا عزيزانشان است. در واقع، نيمى از افرادى (٥٠ درصد) كه از آنان نظرسنجى به عمل آمده است عقيده دارند كه خداوند افرادى را كه بر اساس دانش پزشكى مرده محسوب مى‌شوند، به زندگى باز مى‌گرداند. امروز نه تنها واتيكان، بلكه بعضى از گروه‌هاى مسلمان و پنته كوستال نيز براى تعيين اينكه آيا شفاى اين گروه از بيماران واقعاً ماورأ توضيحات پزشكى است يا نه، اقدام به انجام بررسى‌هايى كرده‌اند.

اما مسأله اصلى براى مؤمنان نه واقعيت، بلكه ايمان است، در هر مورد، چه داستان در ارتباط با حادثه‌اى مقدس- چون شكافته شدن درياى سرخ- باشد و چه شفايى معجزه‌آسا در دوران معاصر، سؤال اصلى اين است: آيا اين معجزه واقعاً رخ داده است؟ مسأله مهم اين است كه تعبير مؤمنين از معجزات چيست؟ نه اين كه معجزه واقعاً تحقق يافته يا خير، حال چه اين معجزه در سفر به سرزمين موعود و در سه هزار سال پيش اتفاق افتاده باشد و چه در فيلادلفيا و در زمان خودمان، تفاوتى ندارد. معجزات چه در دوران قديم و چه در عصر مدرن، دو كاركرد دارند: آنها نمايانگر مشيت الهى هستند و از ديگر سو تمهيداتى هستند كه مؤمنين به مدد آنها وجود پروردگار را حس مى‌كنند. به اين ترتيب اگر بخواهيم دليل اعتقاد راسخ مردم را به چنين داستان‌هايى درك كنيم، بايد از سنت كشف راز و تلقى اديان مختلف از معجزه آگاه باشيم.

درونمايه معجزه را مى‌توان در تمامى اديان يافت. در هند و خاورميانه باستان، معجزه هم آيت خداوندى و هم مايه اعجاب بود. معجزه در مقام امرى اعجاب‌برانگيز، موجب وحشت بود، در جايگاه آيات خداوندى، نشان از وجود قدرتى متعالى داشت. وقتى بودا به آسمان برخاست و خويشان خود را مبهوت ساخت و سپس بدنش را به تكه‌هاى كوچك تقسيم نمود و بعد مجدداً آنها را به هم پيوند داد، در واقع، به همه نشان داد كه خود را از قيد و بندهاى دست و پاگير كار ما رهانيده است.

وقتى محمد، صلى‌الله‌عليه وآله، براى همراهان خود در صحراها آب پديد آورد تا بنوشند، در واقع، بخشندگى خداوند رحمان و رحيم را به آنها نمايانده بود. و وقتى مسيح، عليه‌السلام، ايلعازر را از وادى مردگان دوباره به حيات بازگردانيد، قدرت خود را در مقابل مرگ به نمايش گذاشت و خبر از رستاخيز خويش داد. او همچنين از معجزات پيامبران عبرى پيش از خود، اليجا و اليشا خبر داد و انجام معجزات ديگر را به حواريون خود، پطروس و پولس سپرد.

گزارش نيوزويك در مورد معجزات دوره معاصر و تحقيق تاريخى‌اى كه خود من براى كتاب معجزات به عهده گرفتم نشان مى‌دهند كه مؤمنين هنوز هم به معجزه ايمان دارند، تاريخ اديان معلوم مى‌كند كه چرا بسيارى از ما هنوز هم آنچه را كه باور نكردنى است باور داريم.

تا آنجا كه او به خاطر دارد، آنجلا بودرو به آستان فرانسيس خاوير سيلوس، كشيش ريد متپوريست كه در كليساى بخش خود در گرتنا مدفون است، دعا كرده است. در