«شما موقعيّت مرا نسبت به رسول خدا (ص) در خويشاوندى نزديك و در مقام و منزلت ويژه مى‌دانيد. پيامبر (ص) مرا در دامن خويش مى‌نشاند؛ در حالى كه كودك بودم؛ در آغوش پرمهر خود مى‌گرفت و در بستر مخصوص خود مى‌خوابانيد. بوى پاكيزه و دل‌انگيز خود را به من مى‌بويانيد و گاهى غذا را لقمه لقمه در دهانم مى‌گذاشت.

هرگز دروغى در گفتار من و اشتباهى در كردارم نيافت. از همان لحظه‌اى كه پيامبر (ص) را از شير گرفتند، خداوند بزرگ‌ترين فرشته (جبرئيل) خود را مأمور تربيت پيامبر (ص) كرد تا شب و روز او را در پيمودن راه‌هاى كرامت و زيباترين اخلاق عالم انسانى راهنمايى كند و من همواره با پيامبر (ص) بودم؛ چونان فرزند كه همواره با مادر است. آن بزرگوار هر روز نشانه تازه‌اى از اخلاق نيكو و زيبا برايم آشكار مى‌فرمود و به من فرمان مى‌داد كه به او اقتدا نمايم.»

بدين سان اميرالمؤمنين (ع) تربيت‌يافته مكتب پيامبر اكرم (ص) است.

آن حضرت مى‌فرمايد: «در آغاز رسالت پيامبر (ص)، من نور وحى و رسالت را مى‌ديدم و بوى نبوّت را مى‌بوييدم. هنگامى كه وحى بر پيامبر (ص) فرود مى‌آمد، ناله شيطان را شنيدم. گفتم: اى رسول خدا! اين ناله كيست؟ فرمود: «ناله شيطان است كه از پرستش خويش نااميد گشت.»

در خلوت‌گزينى پُر راز و رمز پيامبر (ص) در «حرا» و عبادت‌هاى آن حضرت قبل از بعثت مى‌فرمايد:

«در هر سال چند ماه را در حرا مى‌گذراند. تنها من او را مشاهده مى‌كردم و كسى جز من او را نمى‌ديد.»

در پايان عمر پربركت رحمةللعالمين و در لحظه عروج ملكوتى‌اش نيز، در حالى روح مطهّرش به ملكوت اعلى پيوست كه سر مطهّرش روى سينه حضرت على (ع) بود.

آن حضرت جريان ارتحال پيامبر (ص) را اين‌گونه بيان فرمود: «رسول خدا (ص) در حالى كه سرش بر روى سينه‌ام بود، قبض روح گرديد و جان او در كف من روان شد، آن را بر چهره خويش كشيدم. متصدّى غسل پيامبر (ص) من بودم و فرشتگان، مرا يارى مى‌كردند. گويا در و ديوار خانه فرياد مى‌زد. گروهى از فرشتگان فرود مى‌آمدند و گروهى ديگر به آسمان پرواز مى‌كردند. گوش من از صداى آهسته آنان كه بر آن حضرت نماز مى‌خواندند، پُر بود تا آنگاه كه او را در حجره‌اش دفن كرديم. چه كسى به آن حضرت در زندگى و لحظات مرگ از من سزاوارتر است؟»

ذكر اين مطلب و بيان ميزان قرب و نزديكى اميرالمؤمنين (ع) به پيامبر اكرم (ص) و منزلت و جايگاه ويژه امام (ع) نزد

رسول خدا (ص) فقط به اين منظور است كه بدانيم هيچ‌كس به اندازه اميرالمؤمنين (ع) نسبت به پيامبر (ص)، معرفت و شناخت ندارد و كسى سزاوارتر از حضرت على (ع) به آن حضرت نيست كه بتوان ابعاد شخصيّت و فضيلت‌هاى تابناك پيامبر (ص) را از او فرا گرفت؛ زيرا او تنها كسى است كه از دوران طفوليّت، در محضر رسول‌خدا (ص) و در دامن پر مهرش رشد و تكامل يافت و در تمام دوران عبادت و خلوت انس پيامبر (ص) در حرا همراه او بود و در دوران بيست و سه سال رسالت آن حضرت، همواره قرين و همراهش بود و در لحظه ارتحال نيز سر مبارك آن حضرت بر سينه او قرار داشت.

سرشت و طينت پاك رسول خدا (ص)

حضرت على (ع) در بسيارى از خطبه‌ها و نامه‌هاى خويش به سرشت پاك و طينت نورانى پيامبر (ص) اشاره كرده است و آن حضرت را بدين ويژگى والا مى‌ستايد. شرافت نسب و پاكى و