ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٢ - رداى سبز رسالت

دوان دوان ز فراسوى نور مى‌آيد

امين‌ترين كليمان ز طور مى‌آيد

رداى سبز رسالت به دوش خود دارد

از آسمان نگاهش ستاره مى‌بارد

شتاب پاى محمّد خليل آسا بود

شب هلاكت بت‌هاى لات و عزّى بود

نسيم خنده او مژده سحر دارد

به دست همّت خود پرچم ظفر دارد

شعاع نور جبينش به كهكشان رفته‌

به مرزهاى سماوات بيكران رفته‌

سپيده طبل افق را مدام مى‌كوبد

مسير آمدنش را فرشته مى‌روبد

ترانه لب او «اقرأ باسم ربّك» بود

تبسّمش مى عرفانى ملائك بود

دريده پرده شب را به نور سيمايش‌

حريم خلوت خورشيد چشم گيرايش‌

طنين هر قدمش شادباش مى‌گويد

به زير هر قدمش سبزه‌زار مى‌رويد

زمين مريد طريق مسيح نعلينش‌

هزار بوسه زند بر ضريح نعلينش‌

كران رحمت او وسعت هزاران نيل‌

به ارتفاع مقامش نمى‌رسد جبريل‌

خدا دوباره به عشق نبى تبسّم كرد

بهشت قرب خودش را به نام مردم كرد

به گوش مى‌رسد از سمت سرزمين خلود

صداى خواندن چاووش حضرت داوود

بزرگ‌زاده ايل مبشّران بهشت‌

امير قافله سالار كاروان بهشت‌

مسيح مكّه شد و روح مرده را جان داد

به مرگ دختركان عشيره پايان داد

به قوم حق طلبان اذن مى گسارى داد

سپاه و لشگر ابليس را فرارى داد

مدبّرانه به قتل خرافه فتوا داد

به دست غنچه لب، حكم جلب غم را داد

خدا كند به نگاهى شويم مقدادش‌

شويم ساكن خوشبخت شيعه آبادش‌

خدا كند كه بخواهد ابوذرش باشيم‌

كنار گنبد خضرا، كبوترش باشيم‌

بخند حضرت آقا كه ياسرت باشم‌

بهشت هم بتوانم مجاورت باشم‌

من از تبار ارادت ز كوى سلمانم‌

هزار مرتبه شكر خدا مسلمانم‌

به خال حضرت معشوق خود گرفتارم‌

من از قبيله مجنون، ز ايل عمّارم‌

من از پياله دستت شراب مى‌خواهم‌

براى دار جنونم طناب مى‌خواهم‌

اگر چه غرق گناهم بيا حلالم كن‌

سياه دل نشدم، لطف كن بلالم كن‌