ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥ - يك اسكناس پانصد تومانى و هزاران آرزو!

براى آنان قائل باشيم. اگر نيك بنگريد، در معاملات و مناسبات سال و ماه ما مردم، آن وقت كه به تجربه پيرى و كهنسالى نشستيم و به عبارتى عموم جوارح و اعضاى فعّال بدنمان روى به كهولت نهاد، براى استخوان سبك كردن در صف اوّل جماعت مساجد بيتوته مى‌كنيم و نوبت مى‌گيريم. متأسّفانه در آن موقع هم سر در پى تضمين ملكيّت غرفه‌ها و رواق‌هاى بهشت و افزايش تعداد حوريه‌ها گذاشته‌ايم. اين هم از همان جنس معامله‌اى است كه بدان خو كرده‌ايم. عمل ما، تابعى از عمل تجّار است كه همه چيز و همه كس را براى تجارت و سود مى‌خواهند.

روزى براى زيارت قبور شهداى مدفون در «بهشت زهرا»، گذارم شهيد مجيد حدّاد عادل افتاد. قطعه شعر بسيار زيبايى بر سنگ قبر حك شده بود بر وزن اين آيه قرآنى‌ «لَنْتَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ» همين آيه هم به عنوان مصرعى از ابيات بيان شده بود. آن قطعه را در مطلع مقاله ذكر كردم. معنى آيه اين است: خداوند كريم مى‌فرمايد: «هيچ گاه به مقام برّ و نيكى نمى‌رسيد؛ مگر آنكه آنچه را كه دوست داريد، انفاق كنيد.» شايد اين پاسخ زيبا و رندانه‌اى باشد براى اين جمله دعايى كه‌