ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٣ - راز بزرگ

غنوده كعبه و امّ القرى به بستر خواب‌

ولى به دامن غار حرا دلى بى تاب‌

نخفته، شب همه شب، ديده خدا بينش‌

ز ديده رفته به دامن سرشك خونينش‌

بسان مرغ شباهنگ ناله سر كرده‌

به كوه، ناله جانسوز او اثر كرده‌

دلش، لبالب اندوه و محنت و غم بود

به كامش، از غم انسان شرنگ ماتم بود

وجود وى همگى درد و التهاب شده‌

ز آتش دل خود همچو شمع آب شده‌

كه پيك حضرت دادار، جبرئيل امين‌

عيان به منظر او شد، خطاب كرد چنين:

بخوان به نام خدايى كه ربّ ما خلق است‌

پديدآور انسان ز نطفه و علق است‌

بخوان كه ربّ تو باشد ز ما سوا اكرم‌

كه ره نموده بشر را، به كاربرد قلم‌

به گوش هوش چو اين نغمه سروش شنيد

هزار چشمه نور از درون او جوشيد

ز قيد جسم رها شد، به ملك جان پيوست‌

شكست مرز مكان را، به لا مكان پيوست‌

درون گلشن جانش شكفت راز وجود

گشود بال در آن دم به بارگاه شهود

به بزم غيب چو تشريف قربتش دادند

در آن مشاهده منشور عزّتش دادند

چو غرقه گشت وجودش به بحر ذات احد

غبار ميم، بشد زائل از دل احمد

به بى‌نشانى مطلق ازو نشان برخاست‌

حجاب كثرت موهوم از ميان برخاست‌

دوباره چون به مكان، رو، ز لامكان آورد

اميد و عشق و رهايى به ارمغان آورد

درود و رحمت وافر، ز كردگار قدير

بر آن گزيده يزدان، بر آن سراج منير