ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٧ - اينجا غدير است

گرچه باغهاى شهر را

از كودكى‌هاى خود آكنده كن‌

كوه‌ها

بلند و سبز

كوتاه و خاكسترى‌

همه در يك شمايل خيره‌اند

اگر تشنگى را ديده بودى‌

و مى‌دانستى‌

كه جرعه او درياست‌

هرگز به هرزه آبى كه از آهن مى‌چكد

دامن خود را تر نمى‌كردى‌

عمرى است كه نماز

گرسنه سلامى است كه او را در ميانه مكّه و مدينه‌

غدير

شنيده بود

يار غارى داشت‌

كه با آن‌

هر شب‌

به آسمان‌ها مى‌خنديد

و قطره‌ها چشم يار غديرى خود را

كابين نازدانه‌هاى سيادت مى‌كرد

عمرى است كه نماز

خنده و گريه را فراموش كرده بود

و نمى‌دانست از خنده تا گريه، راه چند است‌

بر آسمان مى‌خنديد

و بر شب‌بوها مى‌گريست‌

و ميان آن خنده و گريه‌

بر يتيمى خود بوسه حيرت مى‌زد

و از خوش‌بختى لاله‌ها كنابه مى‌ساخت‌

محراب نقره فامى داشت‌

كه مانند بيدهاى جوان‌

از كناره تيرى چوبين سر زده بود

بهار شاعران، نه‌

بهار بيدهاى جوان‌

كه پيوندى لحظه‌هاى غديرند