«زنان پيامبر» در انجام وظايف داخلى و رعايت تكاليف، پاك نگهداشتن خود از كثافات شهوانى، و قذارات روحى، آزاد بودند و اين امر، بستگى به مشيت و اراده خودشان داشت، البته لازم است گوش به فرمان اين اوامر و نواهى باشند، و هرگز از راه مستقيم، منحرف نگردند.

اما «اهل البيت» را خداوند، پاك و منزه خواسته، اراده فرموده: كه آلوده نباشند؛ از هوسهاى دنيوى مبرا باشند؛ نايت‌حق، آن است كه امراض سهمناك روحى قلبشان را دستخوش مفاسد اخلاقى نكند، روان پاك و پاكيزه آنها دچار تهاجم آلودگيها نگردد. گزندى به سعه صدر و سينه فراخ آنان كه لازمه نگهدارى شؤون رياست و زعامت است، وارد نشود.

از لحن مجموع آيات مربوط به «زنان پيامبر» هرگز رايحه بلندپايگى و متجلى بودن به صورت زنان فوق فضيلت، استشمام نمى‌شود.

اما از لحن آيه‌ «أَنَّمايُرِيدُ اللَّهُ ...» كاملا اين مزايا و بالاتر از آن هم در حق «اهل‌بيت» استشمام مى‌شود. اما انحصار فضيلت و امتياز ويژه، در اين تعداد محدود (پنج تن اهل كساء) از كلمه «انما» كه دليل بر حصر است و تقديم «عنكم» بر «اهل‌البيت» و فتح كلمه «اهل» كه دليل بر اختصاص است، استفاده مى‌شود. به عبارت ديگر در اين آيه خداوند مى‌فرمايد: خدا تنها نسبت‌به شما (نه از زنان) شما «اهل‌البيت» شما طبقه خاص، اراده فرمود كه قذارات، امراض و هرگونه آلودگيهاى اخلاقى، روحى، قلبى، اعتقادى و ... را بزدايد و شما را يكپارچه پاك و داراى نهادى پاكيزه و روانى ناآلوده فرمايد.

از وقوع اين آيه در بين آن آيات، كاملا استشمام مى‌شود: آن آزادى انتخاب و لحن خنثى كه از لحاظ عنايت‌حق، در حق بانوان حريم رسالت مطرح بود، در مورد «اهل‌البيت» نيست، بلكه عنايت‌خاصه را با تاكيد و تصريح در حق «اهل‌البيت» بيان مى‌كند.

براى «زنان پيامبر»، هرگونه امكان صدور گناه، عدم اطاعت از رسول، خروج از منزل، دخالتهاى ناروا، در مفاد آيات كاملا چشمگير است.

براى «اهل‌البيت» امكان صدور گناه و ... و امكان همه انحرافاتى كه در گروه اول آيات مطرح بود در مورد «اهل‌البيت» با تاكيد مطرح نيست‌بلكه خداوند به آنها افاضه روح ملكوتى نموده و از هرگونه گناه و خطا، منزه و مبرا فرموده است؛ و اين، همان معناى عصمت است.

«زنان پيامبر» در انتخاب روش سعادت و شقاوت، به نص آيات مختارند.

اما «اهل‌البيت» كسانى هستند كه مراحم پروردگار و فيض روح‌القدس، امواج سروش غيبى را به گوش تنها اهل بيت (پنج تن آل كساء) سروده كه گمان نرود، آنان همچون همسران رسول خدا، در انتخاب مسير، مختار، يله و رها هستند، نه، اين گمان، باطل است؛ زيرا كه فيض ربانى در اختصاص و انحصار اهل‌البيت، عليهم‌السلام، قرار گرفته است.

بنابراين، مفاد آيه تطهير، مباين مفاد ساير آيات است كه درباره زنان پيامبر، صلى‌الله‌عليه‌وآله، نازل شده؛ با اين تباين آشكار چگونه مى‌توان خطاب در آيه تطهير را متوجه بانوان رسالت دانست؟! بديهى است كه اين چنين چيزى يعنى توجه خطاب آيه تطهير به بانوان، هرگز امكان عقلى و عملى و قرآنى ندارد.

پى‌نوشتها:

[١]. الهلالى، سليم بن قيس، كتاب سليم بن قيس، ص ١٥٠؛ البحرانى، السيد هاشم، همان، ص ٢٦٥. مرحوم طريحى در توضيح «اهل‌البيت» مى‌گويد: مطالب ياد شده در خود آيه تطهير، عصمت پنج تن آل عبا را ثابت مى‌كند و اما اطلاق «اهل‌البيت» تا آخرين امام از ائمه دوازده‌گانه از طريق سنت متواتر به دست مى‌آيد. (مجمع‌البحرين، ج ٢، ص ١٩٣ و ١٩٤).

[٢]. سوره يوسف (١٢)، آيه ٢٨ و ٢٩.

[٣]. الشاه عبدالعظيمى، حسين بن احمدالحسين، تفسير اثنى عشرى، ج ١٠، ص ٤٤٥- ٤٤٢.

[٤]. ر. ك: فاضل لنكرانى، محمد، اهل‌البيت‌يا چهره‌هاى درخشان در آيه تطهير.

[٥]. ر. ك: الطباطبايى، سيد محمدحسين، الميزان فى تفسيرالقرآن، ج، ص.

[٦]. خطيب بغدادى، ابوبكر احمد بن على، تاريخ بغداد، ج ٦، ص ٢٢١؛ ابن حجر عسقلانى، الصواق‌المحرقه، ص ٧٦؛ شبلنجى از ابن عساكر در نورالابصار، ص ٧٣.

[٧]. سوره مائده (٥)، آيه ٥٥.

[٨]. همان، آيه ٦٧.

[٩]. سوره نساء (٤)، آيه ٥٩.

[١٠]. سوره آل‌عمران (٣)، آيه ٦١.

[١١]. سوره شورى (٤٢)، آيه ٢٣.

[١٢]. سوره احزاب (٣٣)، آيه ٣٣.

[١٣]. ر. ك: به تتمةالمراجعات، نهج‌الصدق، شواهدالتنزيل، غايةالمرام.