و آيا «غدير» خود عين «عهد بستن» نيست. عهد با انسانى كامل و ولى اى مرشد كه حجت بود و واسط ميان خالق و مخلوق، تا آدمى همواره در ميان «عهد» بماند و با مغناطيس دوستى و ولايت از خوان گسترده اش بهره مند شود. گفتگو از «استراتژى انتظار»، آغاز تجديدعهد با مردى است كه منتظران در هر صبحگاه با اين عبارت عهد خود را با او تازه كنند:

«تازه مى گردانم با او در اين وقت از صبحگاهان عهدى و بيعتى را كه اميد دارم هيچ چيز آن را نگسلد» و ...

«استراتژى انتظار» آغاز گفتگو از «مقصد» و نقطه مطلوب امير و ولى اى است كه خيل سپاهيانش را به آنسو مى خواند. آرزويى و آرمانى كه همه قواى نهفته را گرد مى آورد و تمناهاى خرد و كوچك و تفرقه افكن را زايل مى سازد تا همه نفوس در زير چتر آن آرزوى م تعالى و بزرگ گرد آيند. جاى تاسف است كه خصم آرزوى سلطه بر سرزمين واقع در ميان نيل تا فرات را مبدل به مقصد و مطلوب قوم خود ساخته و براى تحقق استراتژى خود همه مناسبات فرهنگى و مادى خود را سامان داده و صنايع، اقتصاد، سياست و تعليم و تربيت فرزندان خود را طراحى كرده است. اما، ما طى سالهاى گذشته به دليل غفلت از «استراتژى ويژه شيعيان در عصر غيبت» هرچند صباح حول يك استراتژى كوچك و حقير درمانده ايم استراتژى توسعه اقتصادى، توسعه فرهنگى، توسعه سياسى و مباحثى از اين قبيل از همين روست كه همه مناسبات ما در هم ريخته اند و از سالهاى اوليه انقلاب دور افتاده ايم. گفتگو از استراتژى انتظار، باب گفتگو از نحوه رفتن را هم مى گشايد. رفتن به سبك و روش منتظران. در هواى مردى كه عهد را با او تازه كرده ايم؛ شايد كه فيض ديدارش را بيابيم و فيض دستگيرى اش را، فيض رهبرى اش را و فيض ظهورش را كه جملگى در گرو بيدارى، آمادگى و تجديد عهد ماست.

«رفتن» در هيات سلوك فردى نمى ماند، «رفتن به سبك و سياق منتظران» در اين گفتگو مبدل به شيوه اى مى شود براى شهرسازى، براى معمارى، براى دگرگون كردن نظام اقتصادى و بالاخره «رفتن» براى تربيت نسل جوان بگونه اى كه در عرصه زمين چون منتظر زندگى كند و عهد خود را نگسلد.

گفتگو از استراتژى انتظار، گفتگو از معنى فراموش شده زندگى است.

با عرض تبريك تقارن اعياد غدير، قربان و نوروز، اميد آن داريم كه مقدمات جديد عهد راستين فراهم آيد. تجديد عهد با او كه ربيع الانام است. والسلام‌

سردبير