ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١١ - بيا

ابر آمد و خنده‌ةاى باران‌

بى‌زلف بنفشه و بهاران؟

تو دامن سبز خنده دارى‌

اى چشم گعهر فشان باران‌

افسرده دلى كه بى غم توست‌

پژمرده سرى كه جست سامان‌

هم آينه دل بهارى‌

هم رونق فصل گرم تابان‌

دل‌شوره مردگان بى‌غسل‌

آهنگ عزاى روز هجران‌

پيچيده به خود گليم غيبت‌

مزمّل بخت جنّ و انسان‌

بى‌فلسفه تو زندگى پوچ‌

اى خوب‌ترين نگاه عرفان‌

آهوى رميده سعادت‌

هرگز نشود چنين خرامان‌

بى‌برگى من مبين كه در باغ‌

بس شاخه زرد و خشك و بى‌جان‌

هانً آتش غم فرو نشاندند

مردان عزا گرفته نان!

موعود! بيا كه وعده جاريست‌

مستور چرا؟ سوار ميدان‌

اى قصّه شاد مثنوى‌ها

موعود زمان، مقام قرآن‌

كورىّ نگاه ديو ملحد

بى‌پرده بخوان نواى يزدان‌

شكرى كه شكايتش بيندود

اندوه دل است و شادى جان‌

آن زخمه كه تار جان نوازد

غيبت‌كده را كنند چراغان‌

زخم غم آتشين هجر است‌

شمع رخ توست، شاه خوبان!

اين جامه سيه هميشه ماند

تا روى تو از زمانه پنهان‌

در زلف تو آشيانه كرده است‌

آن موج آن گره گشاى ايمان‌

نوشنده جرعه‌خوار جامت‌

مانند ابد، بسى فراوان‌

پايان تو، خفتن وجود است‌

آغاز تو را كجا و پايان‌