در گستره تمدّن و فرهنگ كهن و متنوّع بشرى، از آغاز تا كنون، هيچ كتابى در حوزه هيچ دينى نيست كه صدق، صحّت، صلابت، اعتبار و اتفّاق تاريخى‌اش به روشنى و مقبوليّت «قرآن كريم» باشد. كرنش و خضوع متفكّران و فرزانگان در برابر قرآن نيز ناشى از همين حقانيّت، عمق، عظمت و ستردگى است. رسالت اصل آثار دينى هدايت انسان به شاهراه كمال است و آثار ماندگار كتب دينى به ويژه قرآن واحاديث و روايات پيشوايان معصوم (ع) گنجينه‌هاى ارزشمندى از معارف مورد نياز بشر را تشكيل مى‌دهند كه طالبان علم و تشنگان معرفت در هر عصر و هر زمان، مى‌توانند از آن بهره گيرند. از نظر اسلام چيزى كه تضمين مى‌كند علم و دانش در راه درست به كار رود، ايمان است؛ علم در قرآن مقرون به ايمان آمده است كه مى‌تواند منجر به عمل صالح شود. حوادث و بلاياى طبيعى كه همواره به عنوان يك عامل تهديد كننده در حيات بشرى تلّقى مى‌شوند، يكى از موضوعاتى است كه قرآن كريم همواره از آن سخن مى‌گويد. آمارهاى بين المللى نشان مى‌دهد در ٢٧ سال گذشته ٣/ ٦ ميليون نفر بر اثر حوادث غير مترقّبه طبيعى جان باخته‌اند و بيش از سه ميليارد نفر آسيب ديده‌اند و بيش از ٢٤٠ ميلياد دلار خسارت مالى به جوامع وارد شده است. از سوى ديگر وقوع اين حوادث رو به افزايش است. انسان به تعبيرى موجودى گيرنده، فرستنده و حساب كننده قلمداد شده و با هوشمندى خود قادر است بسيارى از وقايع را كه گاه بليّه به نظر مى‌رسند به رحمت مبدّل كند، يا حدّاقل از ميزان خسارت وارد شده بكاهد. اين در حالى است كه قرآن، كتاب هدايت انسان‌ها قرن‌ها پيش، وقوع اين حوادث و روش‌هاى پيشگيرى و درك و پذيرش آنها را خبر داده است تا انسان با دقّت و تمسّك به اين رهنمودهاى ارزشمند مانع از وارد آمدن خسارت و آسيب به جان و مال خويش گردد.

وقوع سيل از نگاه قرآن‌

سيل، بزرگترين عامل خسارت در بين حوادث طبيعى است. آخرين آمار انتشار يافته، تعداد دفعات وقوع سيل در طول سال‌هاى ١٣٣٠ تا ١٣٨٠ را ٣٧٠٠ مورد اعلام نموده است. بر اساس آمار اخير تعداد وقوع سيل در دهه ٧٠ نسبت به دهه ٣٠، تقريباً ١٠ برابر شده است.

نكته جالب توجّهى كه در قرآن به آن اشاره شده است، بارش باران به عدد و مقدار معيّن است:

«أَنْزَلَمِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِها؛[١] [همو كه‌] از آسمان آبى فرو فرستاد پس رودخانه‌هايى به اندازه گنجايش خودشان روان شدند.»

«وَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ[٢]؛ از آسمان آبى به اندازه [معيّن‌] فرود آورديم.»

«وَالَّذِي نَزَّلَ مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ فَأَنْشَرْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً كَذلِكَ تُخْرَجُونَ‌[٣]؛ و آن كس كه آبى به اندازه از آسمان فرود آورد پس به‌