ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٦ - گلستانه

مى‌خواهمت، چنان كه شبه خسته، خواب را

مى‌جويمت، چنان كه لب تشنه، آب را

محو توام، چنان كه ستاره به چشم صبح‌

يا شبنم سپيده‌دمان، آفتاب را

بى‌تابم آنچنان كه درختان براى باد

يا كودكان خفته به گهواره، تاب را

بايسته‌اى چنان كه تپيدن براى دل‌

يا آنچنان كه بال پريدن عقاب را

حتّى اگر نباشى، مى‌آفرينمت‌

چونان كه التهاب بيابان، سراب را

اى خواهشى كه خواستنى‌تر ز پاسخى‌

با چون تو پرسشى، چه نيازى جواب را؟!