دومين ويژگى ياران امام زمان (عج) تهذيب نفس و خودسازى است. در اسلام، يك منطقه ممنوعه داريم و يك منطقه قُرق. منطقه ممنوع، گناه است و منطقه قرق شده، مكروهات و شبهات.

دورى از گناه، تقوا ودورى از مكروهات و شبهات، ورع نام دارد. اگر كسى بگويد: مى‌روم و در مرز سرزمين گناه مى‌ايستم و گناه نمى‌كنم بداند كه شيطان مى‌آيد و آرام به گناه هلش مى‌دهد!

براى حفظ خودمان، بايد يك سرى مستحبّات را انجام دهيم. مستحبّات، بازوى واجبات است. و بايد يك سرى مكروهات را هم ترك كنيم. دورى از مكروهات، به دورى از حرام و گناه كمك مى‌كند.

پس امام صادق (ع) مى‌فرمايد: هركس مى‌خواهد از ياران مهدى (عج) باشد، علاوه بر ترك گناه، بايد از شبهات هم دورى كند؛ يعنى مواظب باشد كه هر چيزى كه در آن شبهه عقلى وعرفى است (نه شبهه برخاسته از وسوسه!) مرتكب نشود.

ترك شبهه‌ها ميان انسان و امام زمان (عج) سنخيّت و تشابه به وجود مى‌آورد. البتّه حضرت (ع) درجات و مقاماتش بى‌نهايت است و اين يك درجه از آنهاست. ايشان درياى تقوا و ورع هستند و اينها كه ما گفتيم، يك قطره بود. بايد قطره شد، آنگاه به دريا پيوست!

نكته جالب ديگرى هم كه از اين قسمت از روايت مى‌توان استفاده كرد، اين است كه «اهل ورع، اهل كار وكوشش هستند، نه اهل در خانه نشستن و كارى با جامعه نداشتن!» زيرا مى‌فرمايد: «فليعمل بالورع؛ يعنى اهل حركتند، امّا با ورع در ميان مردم زندگى مى‌كند. ياران حضرت (ع) ورع را پشت كفه ترازو و در محلّ كار خود، همراه دارند.»

ويژگى سوم: داشتن محاسن اخلاق‌

ويژگى سوم ياران امام زمان (عج) داشتن اخلاق كريمانه است.

اين صفاتى كه فطرت، بر خوبى آنها شهادت مى‌دهد و امامان معصوم (ع) از آنها مدح و تمجيد كرده‌اند، بايد در وجود يار و ياور مهدى (عج) باشد. مانند سه صفتى كه در اين روايت شريف آمده است: مى‌فرمايند: سرور خلق‌هاى نيك وخوب، سه خصلت است؛ اهل انصاف بودن، مواسات با برادران دينى وهمواره به ياد خدا بودن.

پس اوّلين سيّد و سرور اعمال، انصاف است. انسان بايد در همه چيز اهل انصاف باشد؛ در داورى ميان ديگران، در گفتار، در معامله، در روبه‌رو شدن با مردم، در نگاه و در هر جايى كه بشر در آنجا به رعايت انصاف نياز دارد.

همين صفت انصاف داشتن اگر در انسان به وجود آيد، ربط معنوى و روحى ميان او و امام زمان (عج) برقرار مى‌شود، داستان پيرمرد قفل ساز كه به سبب همين منصف بودن، خدمت امام زمان (عج) مى‌رسيد، معروف است.

دومين عملى را كه آقاى اعمال شمردند، مواسات با برادران دينى است؛ يعنى به آنها در مسائل مالى كمك برساند و يارى كند. خيلى بد است كه در ميان مسلمانان، شخصى ورشكست شود و كارش به زندان بكشد، امّا همه اطرافيان او ميليون‌ها تومان پول داشته باشند! آيا با اين وضع مى‌شود توقّع داشت كه از ياران حضرت مهدى (عج) بود؟! حضرت مى‌فرمايند: اين دوست من است، چرا گرفتارى او را حل نكرديد؟! اولياى خدا در زندگى مواسات داشتند. امامان معصوم (ع) اهل مواسات بودند.

سومين عمل برجسته، در همه حال ياد خدا بودن است. چه در خلوت و چه در جلوت؛ چه در ميان مردم و چه دور از مردم؛ چه در بيدارى و چه در غير بيدارى! ياد قلبى و باطنى خدا را در همه حال داشته باشيد.

با توجّه به اين روايات، روشن مى‌شود كه ياران حضرت مهدى (عج)، داراى چنان ويژگى‌ها و اوصاف برتر و كم‌نظيرى هستند كه به حق در اين مقام و موقعيّت قرار گرفته‌اند و بدين جهت نقش مهمّى در پيروزى آن قيام جهانى خواهند داشت.

تذكّر اين نكته ضرورى است كه ظهور حضرت موقوف به انقضاى اجل و سرآمد حكمت وتحقّق شرايط و ظهور علامات است؛ زيرا غيبت حضرت را مدّتى است معلوم و حجاب را مصلحتى و ظهور را شرايطى.