«دو سبط امّت از ما هستند و آن دو حسن و حسينند و آن دو آقاى جوانان اهل بهشت هستند و سوگند به آن كسى كه مرا به حق مبعوث داشته، پدر آن دو از آنها بهتر است.»

سپس فرمودند: «اى فاطمه! سوگند به آنكه مرا به حق مبعوث داشته كه مهدى اين امّت از نسل آن دو (حسن (ع) و حسين (ع)) است، زمانى كه دنيا دچار هرج و مرج گردد و نظم و نَسَق خود را از دست بدهد و فتنه‌ها و آشوب‌ها پديدار گردند و پشت به پشت هم بيايند و راه‌ها منقطع و بسته شود و بعضى بر بعضى ديگر شبيخون زنند و مال و ثروت گروهى از آنها را غارت كنند، پس نه بزرگى به تازه سالى رحم كند و نه صغير و خردسالى بزرگى را احترام كند. در اين هنگام، خداوند كسى را از نسل آن دو بفرستد كه دژهاى گمراهى را فتح كند و قلب‌هايى را كه در زير حجاب و پوشش غفلت قرار گرفته و چيزى را فهم نمى‌كند، زنده بسازد. او دين را در آخرالزّمان به پا دارد، همان گونه كه من در آغاز زمان برپا داشتم و زمين را پر از عدل و قسط سازد، همان گونه كه پر از جور و تعدّى شده باشد.»[١]

در اين حديث چند نكته از صفات و سيره مهدى موعود (عج) را مى‌خوانيم:

الف) قلعه‌هاى ضلالت و گمراهى را فتح كند؛

ب) قلب‌هايى را كه زير حجاب غفلت قرار گرفته‌اند، حيات بخشيده و زنده مى‌سازد، يا قلبى را كه غفلت آن را احاطه كرده است، چيزى نمى‌فهميده و حقايق را درك نكرده، امّا بعد از آنكه حضرت مهدى (عج) روح حيات در آن بدمد، همه چيز را درك مى‌كند و مى‌فهمد و راه به سوى خدا را به زودى طى مى‌كند؛

ج) او دين را اقامه مى‌كند و برپا مى‌دارد. همان گونه كه شخص پيامبر (ص) در آغاز عصر اسلام دين را برپا داشت. امام زمان (عج) در آخر اين عصر و مدّت، همان نقشى را ايفا مى‌كند كه پيامبر (ص) ايفا كرد و دين را برپا خواهد داشت. روزى كه پيامبر اكرم (ص) مبعوث به رسالت گرديد از دين و آيين الهى و آسمانى خبرى نبود؛ كفر، شرك، الحاد و گناه، سراسر محيط را آلوده كرده بود و پيامبر (ص) كه قيام كرد و مبعوث گرديد، دين را وارد جامعه كرد و در موضع لازم و مناسب خود قرار داد. طبق فرموده همين پيامبر بزرگوار، حضرت ولى عصر (ع)، زمانى ظهور مى‌كند كه كفر، ضلال، الحاد، انحراف، فساد و شرارت، جهان را پر كرده است و فضا را تعفّن بدى و ناپاكى فرا گرفته است. در پرتو امام زمان (عج)، اوضاع دگرگون مى‌شود؛ محيط به سوى خدا و رسول متمايل مى‌گردد و آثار ديانت و پاى‌بندى به دين از همه جا آشكار مى‌گردد؛

د) زمينِ پر از ظلم، جور و اجحاف را منقلب مى‌سازد و عدل و داد، حق‌خواهى و حق‌طلبى جايگزين آن خواهد شد و به همان مقياس فساد فراگير، عدل و قسط فراگير در جهان جلوه مى‌كند و رعايت عدالت و ميزان، جاى آن تعدّى‌ها و تجاوزها را مى‌گيرد؛[٢]

٢. ابوسعيد نقل كرده كه پيامبر (ص) درباره حضرت مهدى (عج) فرمود:

«شخص مستمند به نزد مهدى (عج) مى‌آيد و عرضه مى‌دارد: به من عطا كن. آن حضرت جامه او را پر از پول و مال مى‌كند تا آن مقدارى كه بتواند حمل كند و از عهده بُردن آن برآيد.»[٣]

مفهوم اين جمله مبارك آن است كه او نمى‌تواند بيش از آن حدّى كه به او بخشيده مى‌شود، حمل كند و اگر مى‌توانست حركت دهد و با خود ببرد، از ناحيه آن حضرت مضايقه‌اى نيست.

و اين عطاى كثير ممكن است از آن جهت باشد كه گنج‌هاى فراوان و مخازن مالى تحت الأرضى در آن عصر پر فروغ، تحت اختيار حضرت بقيّة الله (عج) قرار مى‌گيرد؛ يعنى زمين و آنچه بر روى آن و در طبقات مختلف آن است، مسخّر آن امام بزرگ، خواهد گرديد و نيز ممكن است از اين جهت باشد كه بر اثر عملى شدن احكام و برنامه‌هاى اسلام و از جمله برنامه‌هاى اقتصادى اسلام؛ مانند خمس، زكات، كفّارات و نذورات، اموال فراوانى نزد آن حضرت گرد مى‌آيد كه هيچ مشكلى در عطا و بخشش به افراد مستمند و نيازمندان ندارند و ممكن است هر دو مورد باشد. اينها از يك سو و از سوى ديگر روح، جوانمردى، جود، سخاوت و كرامت نفس امامان پاك (ع) به ويژه خاتم آنان، حضرت ولى عصر (عج) و ناموس دهر، ارواحنا فداه، كه مظهر عطا و بزرگوارى خداى‌