ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٣ - اوصاف ياران در حديث
همان طور كه گاهى اوقات پيامبر (ص) چنان مىكرد. به ويژه پس از آنكه امام (ع) با آنان پيمان مىبندد: «آن گونه باشد كه آنها مىخواهند.»
٤. ياران امام (ع) با چند ويژگى از ديگران ممتاز مىگردند:
- در نتيجه آزمايشهاى الهى در دوره پيش از ظهور، به درجه نخست اخلاص دست مىيابند؛
- آنها نخستين كسانى هستند كه پس از جبرئيل، با امام مهدى (ع) بيعت مىنمايند و به سخنان آن حضرت گوش فرا مىدهند؛
- آنان در دولت جهانى، فقيه، قاضى و حاكم و دولتمرد مىباشند؛
- آنها در نبرد جهانى، فرماندهان سپاه امام (ع) مىباشند و نه رزمندگانى ساده.
امام (ع) تنها به آنان بسنده نخواهد كرد؛ بلكه همان طور كه در روايات آمده «در مكّه مىماند تا تعداد يارانش به ده هزار نفر برسد، آنگاه به سوى مدينه حركت مىكند» و طبق روايتى ديگر «آنگاه كه ده هزار نفر نزد او گرد آمدند، ديگر معبودى جز خدا بر روى زمين باقى نخواهد ماند.»
روايات از تعيين مدّت حضور امام (ع) در «مكّه» سكوت كردهاند؛ هر چند از مجموع قراين به نظر مىرسد، اين حضور بيش از يك هفته نخواهد شد.
٥. نامهايشان كنيه و نسبشان شهرهايشان است: زهرى از قول پيامبر (ص) نقل مىكند كه آن حضرت فرمود: «پرچمهاى سياهى از مشرق زمين نمايان مىشوند، مردانى قوى و نيرومند آنها را رهبرى مىكنند، آنان مردمانى هستند كه (بر صورت خود) موى دارند، شهرت آنها شهرهايشان [مانند قمى، تهرانى، خراسانى، اصفهانى، شيرازى] و نامهايشان اسمهايى از قبيل كنيه [مانند ابوالقاسم، ابوالحسن، ابوالفضل و ابوطالب] است. شهر دمشق را مىگشايند و به مقدار سه ساعت شفقت و رحمت از دلهايشان برداشته مىشود.»
٦. مردمى گمنامند: مرحوم سيّد رضى در «نهج البلاغه» ضمن خطبهاى از