جهانيان هستند، باعث اين عطا، بخشش و انفاق مالى است. اين سيره حضرت ولى عصر (عج) و وصف عطاى اوست، بنابراين پيروان آن حضرت در صورت امكان و در زمان مناسب، خود را به عطاى ناچيزى قانع نسازند.

٣. از پيامبر اكرم (ص) روايت شده كه فرمودند: «نشانه مهدى (ع) اين است كه بر عمّال و كارگزاران [خويش‌]، سخت‌گير است، در بخشش مال بسيار جواد و بخشنده و درباره مستمندان، مهربان مى‌باشد.»[١]

در اين كلام نورانى به زوايايى از سيره حضرت ولى عصر (ع) اشاره شده است كه عبارتند از:

الف) او نسبت به عمّال خود شدّت عمل دارد و به دقّت از آنان حسابرسى مى‌كند. آرى اگر شخص حاكم اسلامى، عمّال را زير نظر داشته باشد و كارهاى آنان را بررسى كند و از آنها حساب دقيق و منظّم بخواهد و روابط آنان با اشخاص را در محيطهاى كارشان كنترل كند، كارها به آسانى و بر روى روال لازم و مناسب به جريان مى‌افتد و امور مردم سامان خواهد يافت، حال آنكه اگر كارگزاران حكومت رها باشند و بر اريكه قدرت و پست خود تكيه دهند و حاكم، نظارتى بر كارهاى آنان و معاشرت‌ها و معاشرينشان نداشته باشد، به زودى صاحبان ثروت با او و او با آنها مرتبط مى‌شود و سوءاستفاده‌هاى گوناگون خواهد كرد و در پرتو اين رابطه با او و چريدن در سايه قدرت او، انواع فسادهاى اقتصادى را به بار مى‌آورند و در اين ميان توده مستضعف پايمال گرديده و حقوق آنان ضايع و اموال عمومى به تاراج طبقه خاصّى خواهد رفت و بالأخره مردم به وضعى مى‌افتند كه تجربه تلخ آن را به طور مكرّر دارند؛

ب) او با مال و ثروتى كه در اختيار دارد، به رعيّت مى‌رسد و جود و بخشش مى‌كند و عطاى عظيم خود را نشان جامعه مى‌دهد و به نابه‌سامانى‌هاى زندگى مردم پايان خواهد داد. حاكمى كه همّتش زراندوزى و رفاه حال خود و نزديكانش باشد، رعيّت را بيچاره مى‌كند و شيره جان آنان را مى‌كشد و ملّت را از رمق خواهد انداخت و امام زمان (ع) كه نمونه اعلاء و بى‌نظير حاكم اسلامى و حكومت دينى است، تمام همّتش احياى دين و اقامه حق و رفاه حال جامعه است؛

ج) درباره مساكين، مهربان است. به طور غالب، طبقه حاكم نسبت به ضعفا و مساكين مهرورزى ندارند؛ زيرا اوّلًا، قدرت، سلطه و ثروتى كه تحت اختيار دارند، به طور طبيعى آنان را از طبقات ضعيف و كم درآمد جدا مى‌كند و آنها را مورد بى‌مهرى قرار مى‌دهد و ثانياً، چون مستمندان به حقّ خود نمى‌رسند، طبعاً خود را طلب‌كار دانسته و مسئول اين مشكلات را حاكم مى‌دانند. از اين رو حكومت‌ها به آنان عنايتى ندارند و نسبت به آنان مهر نمى‌ورزند.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. اثبات الهداة، ج ٣، ص ٥٩٢؛ بحار، ج ٥١، ص ٧٩.

[٢]. قابل توجّه است، همان گونه كه در كلام شريف پيامبر (ص) آمده، امام زمان (ع) كه مهدى اين امّت است، از فرزندان و اعقاب امام حسن و امام حسين (ع) است و علّت آن اين است كه حضرت مهدى در سلسله پدران به امام حسين (ع) مى‌رسد، ولى از جهت مادر از اولاد امام حسن (ع) است؛ چون امام زين العابدين (ع) با يكى از دختران امام حسن (ع) ازدواج كردند و مادر حضرت باقر (ع) از دختران امام حسن (ع) است.

[٣]. اثبات الهداة، ج ٣، ص ٦١٢.

[٤]. موسوعة الامام المهدى، ج ١، ص ٢٤٦.