حجّت الاسلام والمسلمين حسن صدّيقين، ايشان عمده تحصيلاتشان را در «اصفهان» و به ويژه نزد پدرشان گذرانده‌اند و برخى از علوم، نظير تعبير خواب و استخاره و تفسير قرآن را از معظّم له به ارث برده‌اند.

به خدمتشان رسيديم تا برخى از سؤالات شما را با ايشان مطرح كنيم و ايشان هم با رويى باز و گشاده ما را پذيرفتند. آنچه در پى مى‌آيد حاصل گفت‌وگو با ايشان است.

\* به عنوان اوّلين سؤال، لطفاً بفرماييد به نظر شما در حال حاضر كدام يك از ابعاد موضوع مهدويّت نياز به بحث و گفت‌وگوى بيشترى دارد؟

\* در حال حاضر نياز به چند موضوع را هم در خودم و هم در جامعه بيشتر احساس مى‌كنم. مهم‌ترين مسئله، نوع بهره‌بردارى از وجود مقدّس امام زمان (ع) است. به اين معنى كه چطور مى‌شود ما از حضرتشان بهره‌بردارى كنيم؟ فرض كنيد شما گنجى داشته باشيد و بهترين گنج الهى هم باشد، امّا اگر نشود از آن بهره‌بردارى كرد، كنار گذاشته مى‌شود. بنابراين اگر ما بتوانيم اين مبحث را به گونه‌اى مطرح كنيم كه جا بيفتد و اين تماس و ارتباط برقرار شود، خيلى مسائل حل مى‌شود. البتّه كار خيلى ظريف است.

موضوع دوم نوع تربيتى است كه حضرت دارند. ما بچّه‌هاى حضرتيم؛ انسان‌هارعيّت آن حضرتند؛ بنابراين اين سؤال مطرح است كه وجود مقدّس حضرتشان چطور ما را مى‌سازند؟ آيا ما براى تربيت شدن بايد برويم پيش اشخاص، يا خود حضرت نظر خاصّى دارند، يا راه سومى در كار است؟ به همين دليل بنده هفده، هجده سال پيش، از قرآن و روايات شروع كردم تا ببينم حضرت السّاعه و الآن چه نوع تربيتى انجام مى‌دهند؟ يك چيزهايى هم البتّه به اذن خداوند جمع و جور كردم، خداوند و وجود مقدّس حضرتشان هم لطف كردند، ولى بنده احساس كردم آوردن آن در جامعه از بعضى جهات قابل تأمّل و دقّت است.

واقعاً حضرتشان چه نوع تربيتى براى ما دارند؟ زيرا ما اعتقادمان اين است، با دلايلى كه مى‌دانيم اهل بيت (ع)، قرآن ناطق هستند. از باى بسم‌الله تا آخر قرآن همه به نوعى ازتجليّات نور ولى‌الله است؛ چون خداوند اسم شريفش را ظهور مى‌دهد و ظهور اسم خداوند تجلّى ولى‌الله است. مرحوم مجلسى نظرشان اين است كه فقط ٦٠ تا ٧٠ آيه قرآن درباره امام مهدى (ع) است، امّا من اعتقادم اين نيست، بلكه معتقدم چون ايشان قرآن ناطق هستند، همه قرآن يك نوع عنايت و تجلّى از حضرتشان دارد. با استناد به آيات و روايات‌