بيشتر آمريكايى‌ها معتقدند كه سكس، بيش از اندازه در برنامه‌هاى تلويزيون وجود دارد. تحقيقى كه در سال ١٩٩٤ م. انجام شد، نشان داد كه ٧٥ درصد آمريكايى‌هااحساس مى‌كنند، تلويزيون مسائل جنسى بى‌پرده زيادى به نمايش مى‌گذارد. به علاوه ٨٥ درصد معتقدند، تلويزيون در كاهش ارزش‌ها فعّال است و اين هيچ جاى شگفتى ندارد. به تصوير كشيدن آگهى‌هاى فيلم‌هايا كانال‌هايى كه سكس در پارتى‌ها، زنا و حتّى همجنس‌بازى را نشان مى‌دهند، از اين گونه‌اند. همان طور كه قبلًا ثابت كرديم، بى‌بندوبارى‌هاى جنسى در تلويزيون، در همه اوقات و ساعت‌ها در حدّ بالا يافت مى‌شود.

ما قبلًا در مورد خطر تصاوير سكسى؛ مخصوصاً هنگامى كه با خشونت همراه است، صحبت كرده‌ايم. نيل مالاموث‌ و ادوارد دانرشتين‌ تأثير بى‌ثبات سكس و خشونت در رسانه‌هارا ثابت كرده‌اند. آن‌هامى‌گويند: نمايش دادن فيلم‌هاى محتوى خشونت جنسى، ممكن است اثرات بلند مدّت و ضدّ اجتماعى داشته باشد.

در نتيجه‌گيرى دانرشتين، او با اين هشدار و شواهد موجود گفته است: اگر شما گروهى از مردان نرمال را جمع كنيد و براى آن‌هاتصاوير خشونت‌آميز عليه زنان در فيلم‌هاى گروه «الف» را به نمايش بگذاريد، تحقيق‌هانمى‌گويد كه اين مردان مرتكب اعمال خشونت‌آميز عليه زنان خواهند شد، ولى اين تحقيق ثابت مى‌كند كه آن‌هاحساسيت كمترى نسبت به خشونت عليه زنان خواهند داشت و هم‌دردى آن‌هابا قربانيان اين جرم كمتر خواهد شد. احساس، تلقّى و ارزش‌هاى آنان در مورد خشونت تغيير خواهد كرد.

مسئله مهمّى كه بايد به خاطر داشته باشيم، اين است كه اين مطالعات فقط در مورد تصويرهاى وقيحانه و مستهجن قابل اعمال نيست. بسيارى از مطالعات، از فيلم‌هايى كه هر شب به آسانى از تلويزيون مخصوصاً تلويزيون‌هاى كابلى نمايش داده مى‌شوند، استفاده كرده‌اند. بسيارى از فيلم‌هايى كه امروزه در سينماهانشان داده مى‌شوند، بسيار وقيحانه‌تر از فيلم‌هاى نمايش داده شده در ظرف چند سال اخير هستند.

ارولينگ كريستول‌، خبرنگار امور اجتماعى در يكى از ستون‌هاى «مجله وال استريت ژورنال» اين سؤال را پرسيده است: آيا كسى واقعاً مى‌تواند باور كند كه مسائل جنسى موجود به صورت خفيف در فيلم‌هاى هاليوود ما و به صورت شديد در فيلم‌هاى تلويزيون‌هاى كابلى ما و مسائل جنسى خشونت‌آميز موجود در موسيقى رپ، بى‌تأثير است؟ در آمريكا تأثير معمولى و كلّى اين مسائل كاملًا قابل تشخيص است. سكس در تلويزيون، در همه اوقات فراوان است. بنابراين ما بايد بيشتر مراقب به تصوير كشيدن چيزهايى باشيم كه ما و خانواده‌هايمان، آن‌هارا مى‌بينيم.

خشونت در تلويزيون‌

كودكان، بيشترين صحنه‌هاى خشونت را از تلويزيون شاهد هستند. ظرف چند سال اخير، شوهاى تلويزيونى و فيلم‌هايى كه براى تلويزيون ويرايش شده‌اند، كودكان كم سنّ و سال را در معرض ميزان غير قابل تصوّرى از خشونت قرار داده‌اند. مؤسّسه روان‌شناسى آمريكا مى‌گويد: به طور متوسط، كودكان قبل از اتمام دوره دبستان ٨٠٠٠ هزار قتل و صدهزار عمل خشونت‌آميز را در تلويزيون مشاهده مى‌كنند. اين رقم تا زمانى كه اين كودك به سنّ ١٨ سالگى برسد، دو برابر مى‌شود.

در سنّ بسيار كم، كودكان ميزانى از خشونت و دعوا را مى‌بينند كه در گذشته، فقط توسط عدّه كمى از افسران پليس و مستخدمان ارتش مشاهده مى‌شد. تلويزيون هر روز تهاجم، ضربه زدن، چاقوكشى، شليك كردن و حقّ قطع عضو ديگران را به خانه‌هامى‌آورد. اثر تلويزيون بر رفتار افراد، قابل پيش‌بينى است. دو گزارش معروف از رؤساى بهدارى در دو دهه گذشته، خشونت در تلويزيون و رفتارهاى تهاجمى كودكان و نوجوانان را به هم مربوط مى‌داند. به علاوه، مركز ملّى بهداشت روانى در يك گزارش ٩٤ صفحه‌اى با عنوان «تلويزيون و رفتار»؛ ١٠ سال پيشرفت علمى و درگيرى‌هاى دهه ٨٠، با شواهد قاطع علمى اثبات كردند كه خشونت بيش از اندازه در تلويزيون، به زمين‌هاى بازى و خيابان‌ها