ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٤ - ٢ هديه دهيد!
ايشان هم از ما ياد كنند. در «قرآن» آمده است:
«پس يادم كنيد تا يادتان كنم.»
حضرت آيت الله مظاهرى- دامت بركاته- مىفرمود: روزهاى آخر عمر علّامه طباطبايى (ره) بود. حال مساعدى نداشتند. با عدّهاى از شاگردان علّامه، براى عيادت به خدمت ايشان مشرّف شديم. بحثهاى مختلفى مطرح شد. با خود گفتم خوب است كه از آقا بخواهيم مطلبى بگويند تا از اين ديدار خود بهرهاى برده باشيم. عرض كردم: آقا! مطلبى بفرماييد تا استفاده كنيم. علّامه در فكر فرو رفتند و بعد فرمودند: چيزى به خاطرم نمىآيد؛ جز اين آيه:
«فَاذْكُرُونِيأَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُوا لِي وَ لا تَكْفُرُونِ؛
يادم كنيد تا يادتان كنم وسپاسم را بگوييد و ناسپاسى نكنيد.»
چه كسى بيش از خدا به گردن ما حق دارد؟ چه كسى مانند خدا ستّارالعيوب است و بدىهاى ما را پوشانده است؟ چه كسى مانند او آبروى ما را در جمع حفظ كرده و ما را از رسوا شدن نگه داشته است؟ او حتّى به ما مىگويد غيبت ديگرى را نكنيد. اگر كار بدى از ما سر بزند، او اجازه نمى دهد ديگران آن را فاش كنند. او حتّى به ما مىگويد: حق نداريد گناهى كه مرتكب شدهايد، به كس ديگرى بگوييد. آيا چنين معبودى شايسته شكر و ذكر و پرستش نيست؟
تعاليم دين اسلام به ما ياد داده است كه در نماز شب، چهل مؤمن را ياد كنيم. مؤمن چه كسى است؟ كسى كه مسلمان باشد و امام على (ع) را نيز دوست بدارد. گنهكار بودن و زن يا مرد بودن در اين مسئله تأثيرى ندارد. وقتى در نماز شب دستمان را بالا مىبريم و مىگوييم: «الّلهمَّ اغفِر لِفُلان»، اگر توجّه داشته باشيم، درمىيابيم كه معمولًا اسامى كسانى به ذهن ما مىآيد كه يا بسيار به ما محبّت كردهاند يا خيلى ما را آزار دادهاند. بيشتر، كسانى را به ياد مىآوريم كه يا بسيار دوستشان داريم يا با آنهاخيلى مشكل داريم؛ اين حالت، خيلى زيباست. خدا اين كار را دوست دارد. مىخواهد دلهايمان را به هم نزديك كند. اينكه كسى در دل شب بر مىخيزد، با خدا مناجات مىكند و در قنوت نماز با اشتياق، مؤمنان را دعا مىكند، لطف خداست.
خدا به بندههايش مىگويد: يادم كنيد تا شما را ياد كنم. امام عصر (عج) آينه تمامنماى خداى تعالى است. او بزرگترين آيه خداست. اگر او را ياد كنيم، او نيز ما را ياد مىكند. هرچه بيشتر او را ياد كنيم، او نيز بيشتر از ما ياد مىكند. يادى كه ما از امام عصر (ع) مىكنيم با يادى كه او از ما مىكند، تفاوت بسيار دارد. خداوند به پيامبرش مىفرمايد:
«وَصَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ؛
بر اين امّت درود فرست، درود تو باعث آرامش آنهاست.»
آيا اگر پيامبر (ص) براى ما از خداوند طلب سلامتى كند، با طلب سلامتى ما براى ايشان يكى است؟ دعاى پيامبر (ص) هميشه مستجاب است، ولى دعاى ما هميشه مستجاب نيست. ما كسى نيستيم كه خداوند همواره دوستمان بدارد، ولى پيامبر (ص) را خداوند، هميشه دوست مىدارد.
از آنچه گفته شد، اهمّيت تعظيم شعائر بيشتر آشكار مىشود. درچراغانى خيابانها، نصب پرچمهاى سياه، گريستن، عزادارى كردن، به پا كردن جلسات سرور و ... عبادت و ذكر و ياد خدا و اهل بيت (ع) نهفته است.
يك سال در ايّام ولادت حضرت مهدى (ع) در شهر مقّدس «قم»، يكى از خيابانهارا به شوق امام عصر (عج) چراغانى كرده بودند؛ يكى از بزرگان كه به خدمت حضرت مشرّف شده بودند، گفتند: «امام عصر (ع) فرمودند: ما از اين مردم متشكّريم. تشكّر ما را به ايشان برسانيد». از اين رو نبايد گمان كنيم اهل بيت (ع) ما را فراموش مىكنند و به ما توجّه ندارند؛ آنهاكوچكترين كارهاى ما را نيز به شمار مىآورند.
حضرت ولى عصر (ع) هرگز ما را فراموش نمىكند و اگر اهليّت و لياقت پيدا كنيم، بىگمان به سراغ ما مىآيد، آن هم در سختترين مواقع و در زمانى كه بسيار محتاج او هستيم؛ به شرط آنكه او را خالصانه ياد كنيم. هر چه اين ياد و ذكر، خالصتر و زيباتر باشد، مؤثّرتر و كارسازتر خواهد بود.
٢. هديه دهيد!
از ديگر كارهاى مؤثّر در ايجاد ارتباط با حضرت ولى عصر (عج) اين است كه هديهاى براى آن حضرت بفرستيم. انجام كارهاى نيك، خدمت به دوستان، لبخند به يتيم، كشيدن دست نوازش بر سر او، درس دادن، درس خواندن، گناه نكردن، طاعت خدا را به