نكته قابل توجّه در اين مسئله اين است كه بايد بسيار مراقب باشيم تا مبادا هديه‌اى كه براى آن حضرت مى‌فرستيم، خراب باشد؛ هر چند آن حضرت از روى مهربانى هيچ وقت خراب بودن آن را به روى ما نمى آورد.

خداى تعالى، امام عصر (عج) را بيش از همه دوست مى‌دارد. وقتى مى‌بيند ما به او توجّه داريم، حتماً به ما نيز عنايتى مى‌كند؛ بنابراين از جمله چيزهايى كه باعث محبوبيّتمان نزد خداوند مى‌شود، هديه فرستادن براى آن حضرت است.

٣. توسّل‌

يكى ديگر از راه‌هاى رسيدن به ديدار حضرت ولى عصر (عج)، توسّل به اهل بيت (ع) است. اين بسيار شايسته و پسنديده است كه توفيق زيارت امام زمان (ع) را از محضر خود اهل بيت (ع) درخواست نماييم. نه تن‌هادر اين مورد، بلكه در تمامى امور زندگى خود، نبايد توكّل به خدا وتوسّل به ذات مقدّس اهل بيت (ع) رافراموش نماييم. اگر اهل توسّل باشيم، بى‌ايمانى در زندگى ما داخل نمى‌شود و بسيارى از گرفتارى‌هايى كه ديگران دارند، نخواهيم داشت. اهل بيت (ع) و توسّل به آن‌هاهم مايه دل‌خوشى ما در زندگانى است.

٤. دورى از گناه‌

راه ديگر ارتباط معنوى با حضرت، دورى از گناه است. بر ماست كه از تمامى كارهايى كه باعث آزردن آن حضرت مى‌شوند، پرهيز كنيد. امام عصر (ع) از گناه نفرت دارد و ما نيز بايد به گونه‌اى باشيم كه حتّى اگر زمينه گناه پيش آمد، به احترام آن حضرت گناه نكنيم.

برخى كه خود را به ديدن بعضى عكس‌ها، فيلم‌ها، ... عادت مى‌دهند، به دست خود از ديدن جمال حضرت محروم مى‌شوند. جوانى كه به مجلس امام حسين (ع) مى‌آيد و با اشك چشم، اين پليدى‌هارا مى‌شويد، نبايد ديگر بار به گناه رو كند.

از مواردى كه به دورى از گناه كمك مى‌كند، احساس حضور در برابر حضرت ولى عصر (عج) است.

ما نيز يتيمان آل محمّد (ص) هستيم. امام زمان (ع) در حكم پدر ماست؛ اگر چه ما او را نمى‌بينيم، امّا او ما را مى‌بيند، با ما هم‌دردى مى‌كند، غصّه ما را به جام مى‌خرد، ولى ما نه او را مى‌بينيم، نه غمش را مى‌دانيم، نه غصّه‌اش را مى‌خوريم و نه با او هم‌دردى مى‌كنيم. ما با حضرت فاصله داريم، فاصله‌اى كه خود ايجاد كرده‌ايم.

اگر به دنبال رضايت و ديدار امام خويش هستيم، بايد براى درمان بيمارى غفلت، چاره‌اى بينديشيم. يكى از راه‌هاى درمان اين بيمارى، همين درس‌هاى اخلاق است. تذكّر وتنبّه، انسان را از غفلت بيرون مى‌آورد، راه ديگر، پيدا كردن دوست خوب است. «يذكركم الله رؤيته؛ با كسى همنشين باش كه تو را به ياد خدا بيندازد.» و چه بهتر كه اين فرد، همسر، فرزند، پدر و مادر انسان باشد. به طور كلّى هر آنچه كه تذكّر دهنده باشد و انسان را متوجّه كند، در علاج بيمارى غفلت، مؤثّر است. از همين رو در تعاليم دينى ما آمده است كه قرآن بخوانيد، چون مُذكِّر است. پيامبر اعظم (ص) و ائمّه معصومان (ع) هم مذَكِّر هستند.

هر روز و هر ماه، ذكر مخصوص خود را دارد. وقتى ذكر، به زبان جارى شد، بر اثر استمرار و دوام، به اندام وجوارح نيز راه مى‌يابد و دل، چشم، زبان و گوش انسان نيز متذكّر مى‌شوند. بايد مواظب دوستان غير متذكّر خود باشيم؛ چرا كه مراوده زياد با اين افراد مى‌تواند ما را از مسير الهى خارج كند. از امام (ع) در مورد آيه‌ «رَبَّناآتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً» سؤال كردند، حضرت در جواب فرمودند:

«حسنه دنيا، همسر خوب است كه مانع گناه انسان مى‌شود و وسايل حركت را براى او فراهم مى‌كند.»

مرحوم‌ آيت الله صافى‌ از علماى اصفهان بودند. حال معنوى خوشى داشتند و در اواخر عمر خود به ديدار حضرت صاحب الامر (ع) نايل شدند. آيت الله صافى درباره اين ديدار گفتند: وقتى كه مشغول ساخت خانه بودم، به ايشان عرض كردم: «توصيه مى‌كنيد خانه خود را چگونه بسازم؟» فرمودند: «خانه را به گونه‌اى بساز كه اگر روزى امام زمان (عج) در حال عبور از كنار خانه‌ات بودند و تصميم به استراحت گرفتند، نگويند در اين خانه جاى من نيست؛

خانه‌ات را طورى بساز كه حضرت بگويند درِ اين خانه را مى‌زنيم، يك ساعت استراحت مى‌كنيم و مى‌رويم. در خانه‌ات را به روى آقا مبند! به راستى چرا ما با دل خود كارى مى‌كنيم كه ديگر جاى‌