من غلامرضا زربانويى (متخلّص به رضا)، متولّد بهار سال ١٣٣٥ ش. در تهران هستم. تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در همين شهر به پايان رساندم. بعد از أخذ مدرك ديپلم، وارد دانشگاه شدم و در رشته روابط عمومى موفّق به أخذ مدرك كاردانى گرديدم.

علاقه من به شعر از دوران نوجوانى آغاز شد. در مقطع راهنمايى تحصيلى بودم كه چشمانم به ديدار الهه شعر روشن شد. البّته آن روزهاتن‌هابراى دلم مى‌سرودم، بى‌اعتنا به تقيّدات وزنى و عارى از هر گونه تكلّف و تصنّع. گاهى نيز وسوسه مى‌شدم و سروده‌هايم را در زنگ دوست داشتنى انشاء براى دانش‌آموزان مى‌خواندم و مورد تشويق دبيران خود قرار مى‌گرفتم. عاقبت نيز اين تشويق‌هاكار خودش را كرد و باعث شد كه من شعر را از حاشيه به متن زندگى خودم وارد كنم، تا اينكه در سال ١٣٦٨ ش. با حضور در جلسات شعرخوانى «انجمن نغمه‌سرايان مذهبى» كه زير نظر شادروان‌ محمّدعلى مردانى‌ اداره مى‌شد، شعر يكى از دغدغه‌هاى اصلى زندگى من شد.

در ادامه، با حضور در جلسات نقد شعر حوزه هنرى سازمان تبليغات اسلامى كه زير نظر استاد فقيه‌ مهرداد اوستا و عبّاس براتى‌پور اداره مى‌شد، در وادى ادبيّات گام‌هاى بلندترى برداشتم و مطالعات خود را در اين حوزه گسترش دادم، تا جايى كه امروز حضرت شعر براى من همچون همزاد و هم‌نفسى صميمى است كه لحظات خلوت و تنهايى‌ام را از حضور خجسته خويش سرشار مى‌سازد. فرشته‌اى كه در دقيقه‌هاى روشن سير و سلوك، مرا از حضيض خاك برمى‌گيرد و به ملكوت افلاك پرتاب مى‌كند.

دل مشغولى من در حال حاضر- علاوه بر شغل شريف زندگى!- همكارى با مطبوعات، «خانه فرهنگ حافظيه» و «فرهنگسراى سالمند» است.

در سال ١٣٧٦ ش. با چند تن از دوستان شاعر، دفتر شعرى با عنوان «در سايه غزل» را منتشر كرديم. اين دفتر، نخستين دفتر شعرى است كه از من به چاپ رسيده است.

و امّا در مورد برنامه‌هاى آينده بايد بگويم كه به توفيق حضرت حق، مشغول آماده‌سازى مجموعه‌اى از اشعارم براى چاپ هستم. اين مجموعه كه هنوز عنوانى براى آن انتخاب نكرده‌ام در بر دارنده اشعارى در قالب‌هاى: غزل، مثنوى، رباعى، دو بيتى و ... است كه اميدوارم در آينده نزديك منتشر شود و در اختيار علاقه‌مندان قرار گيرد- والسّلام.