ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٣ - تأثير تلويزيون بر رفتار افراد
٢. اين بررسى نشان مىدهد كه ميزان استفاده از كلمات شنيع در سال ١٩٩٩ م. نسبت به سال ١٩٨٩ م. ٥/ ٥ برابر افزايش پيدا كرده است. نويسندگان اين گزارش، نمونههايى از انواع كلمات و عباراتى را كه به طور مرتّب استفاده مىشد، آورده بودند؛ كلمات و عباراتى كه شايسته من نيست، آنهارا فهرست كنم.
٣. اين گزارش نشان مىداد كه ميزان حوادث خشونتآميز روى داده در هر دو سال، تقريباً به يك اندازه بوده، امّا شدّت خشونت اين حوادث، فوقالعاده افزايش يافته بود. برخى از برنامههاى پخش شده را كه آنهابازبينى كرده بودند، چيزى نبود جز تصاوير خشونتآميز. بنابراين در مورد مسائل جنسى، ادبيّات ركيك و برنامههاى خشونتآميز، از سال ١٩٨٩ م. تا ١٩٩٩ م. به طور متوسط در هر ساعت برنامههاسه برابر شده بود.
بنابراين، استنباط ما از اينكه تلويزيون بدتر شده است، فقط يك برداشت ساده نيست، واقعيّت است.
تأثير تلويزيون بر رفتار افراد
در پرتو اين حقيقت كه برنامههاى تلويزيون در ده سال گذشته بدتر شده است، برخى از مدافعان تلويزيون عقيده دارند كه اثرات چنين برنامههايى اندك است. بار ديگر گروه خانواده تلويزيون مفيد واقع شد. آنهابه مطالعات و تحقيقات مختلفى استناد مىكنند تا اثرات تلويزيون را مخصوصاً بر روى جوانان اثبات كنند.
اجازه بدهيد ابتدا به تأثير برنامههاى خشونتآميز بر رفتار تماشاگران، نگاهى بيندازيم. گروه خانواده تلويزيون به گزارشى استناد مىكند كه از حدود هزار تحقيق كه در سال ١٩٩٨ م.، دانشگاه آمريكايى «فورنسيك سايكياترى» ارائه كرده، تهيّه شده است. آنهادر اين تحقيقات به اين مسئله پى برده بودند كه تقريباً در ١٨ مورد، ثابت شده بود كه خشونت تصويرى به خشونت واقعى انجاميده و ١٢ مورد از اين ١٨ مورد، توسط صنعت تلويزيون پايهريزى شده بود. در سال ١٩٩٢ م.، مؤسّسه روانشناسى آمريكا به اين نتيجه رسيد كه ٤٠ سال تحقيق در مورد رابطه بين خشونت در تلويزيون و خشونت در زندگى واقعى ناديده گرفته شده است و اظهار نمود كه بحثهاى علمى پايان يافته است و از سياستمداران فدرال درخواست كرد، از جامعه حمايت كنند.
تحقيقات كمترى در مورد اثر ساير محتويات جرمزاى تلويزيون بر رفتار تماشاگران انجام شده است. با اين حال، شواهد روشنى وجود دارد كه جرايم جنسى و ادبيّات ركيك نيز به نحو فوقالعادهاى از تلويزيون تأثير پذيرفته است. سازمانهاى تخصّصى نظير آكادمى پزشكى اطفال آمريكا رابطه بين تصاوير جنسى و رفتارهاى زندگى واقعى را ترسيم نمودهاند.
يك نظر سنجى از افراد ١٠ تا ١٦ ساله در سال ١٩٩٥ م. نشان داد، بچّههاتصديق نمودهاند كه، آنچه در تلويزيون ديدهاند، آنهارا به شركت در فعّاليتهاى جنسى بسيار زودتر از موعد آن، بىاحترامى به والدينشان، دروغگويى و درگيرى در رفتارهاى خشونتآميز تشويق كرده است. بيشتر از ٢٣ درصد آنهاگفتهاند كه آنهاتحت نفوذ تلويزيون هستند. ٧٧ درصد گفتند كه تلويزيون برنامههاى سكسى زيادى قبل از رسيدن آنهابه سنّ ازدواج نشان مىدهد و ٦٢ درصد نيز اظهار داشتند كه سكس در برنامههاى تلويزيونى و سينماها، هم سنّ و سالهاى آنهارا تحت تأثير قرار داده تا هنگامى كه هنوز خيلى بچّه هستند، روابط جنسى داشته باشند. ٢٣ درصد از اين افراد نيز برنامههاى خاصّى را ذكر كردهاند كه موجب بروز اختلال در خانواده، مانند تشويق به بىاحترامى به والدينشان مىشود.
البتّه اين گزارش به ما يادآورى مىكند كه دستگاههاى تلويزيونى، دستگاههاى قانونى براى ايجاد تفريح افراد هستند. بيشتر خانهها (٩٨ درصد در آمريكا) تلويزيون دارند و به طور متوسط افراد خانواده روزانه ٧ ساعت و ١٥ دقيقه تلويزيون تماشا مىكنند. ساير اقسام تفريح (سينماها، ويدئوها، سىدىهاو اينترنت) بايد در خارج خانه جستوجو يا خريدارى شوند. تلويزيون به صورت جهانى در دسترس همگان است و بنابراين بنيادىترين اثرات را بر فرهنگ ما دارد.
به عنوان يك انسان، ما نيازمنديم از اين اثرات فرهنگى بر خودمان و خانوادههايمان آگاه شويم. البتّه ما بايد متوجّه اثر تلويزيون (و ساير رسانهها) بر همسايگانمان و جامعه نيز باشيم و اين انگيزهاى است كه مىخواهيم در اين مقاله، اثر سكس و خشونت در برنامههاى تلويزيونى را بررسى كنيم.