ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٦ - پارادوكس فاصله

رچه كمتر از گذشته، محروميّت همچنان يكى از مشخّصه‌هاى بزرگ جهان معاصر است، امّا روندهاى محروميّت ديگرى نيز در جريان است؛ مثلًا سياست‌هاى حمايتى نظير توليد پنبه آمريكا كه به برخى از كشورهاى فقيرتر صحراى آفريقا ضربه سختى وارد مى‌آورد.

پارادوكس فاصله‌

آخرين مكانيسم نابرابرى يعنى فاصله، از همه قوى‌تر است؛ كنترل اين مكانيسم، از نظر اخلاقى و سياسى از همه دشوارتر است. بخشى از دلايل اين امر به اين علّت است كه اين مكانيسم يكى از پارادوكس‌هاى اين دوران را آشكار مى‌سازد. در سفر و فن‌آورى، فاصله‌هاتا حدّ بسيار زيادى كاهش يافته‌اند؛ با اين حال، در درآمدهاو شاخص‌هاى اجتماعى، فاصله‌هاهم در سطح جهانى و هم داخلى، اگر نگوييم در همه، در بسيارى از كشورهادر حال افزايش است.

در نيمه نخست دهه ١٩٧٠ م.، فاصله اميد به زندگى به هنگام تولّد، بين كشورهاى صحراى آفريقا و كشورهاى برخوردار از درآمدهاى بالا، بالاى بيست و پنج و نيم سال بود. در اوايل دهه ٢٠٠٠ م.، اين رقم به سى‌سال رسيد. در انگلستان، فاصله اميد به زندگى اغنيا و فقرا از دهه ١٩٨٠ م. به بعد، سالانه حدود شش هفته افزايش يافته است.

در داخل كلان شهر «گلاسكو» در غرب «اسكاتلند»، فاصله بين افراد مذكّر در نواحى «كالتون» و «لنزى»، بيست و هشت سال است كه از فاصله بين انگليس و آفريقا در دهه ١٩٧٠ م. بيشتر است. در حال حاضر، اميد به زندگى در «روسيه» و برخى از كشورهاى شوروى سابق در «آسياى مركزى» و «قفقاز» نيز در حال تنزّل است.