«مهدى هنگام نماز عشا در مكه ظهور مى‌كند در حالى كه پرچم رسول خدا، كه درود خدا بر او و خاندانش باد، و پيراهن و شمشير او را با خود دارد و داراى نشانه‌ها و نور و بيان است. وقتى نماز عشا را به جا آورد با صداى رسا و بلند خود مى‌فرمايد: اى مردم! خدا را به ياد شما مى‌آورم. شما اينك در پيشگاه خدا ايستاده ايد. او حجت خود را برگزيد و پيامبران را برانگيخت و كتاب (آسمانى) فرو فرستاد و شما را امر كرد كه چيزى را شريك او قرار ندهيد و از او و فرستاده اش اطاعت و فرمانبردارى كنيد و زنده نگه داريد آنچه را كه قرآن زنده كرده است و بميرانيد آنچه را كه او ميرانده است. هواداران راستى و هدايت و پشتيبان تقوى و پرهيزگارى باشيد، زيرا نابودى و زوال دنيا نزديك شده و اعلام وداع نموده است. و من شما را به خدا و رسولش و عمل به كتاب خدا و ترك باطل و احياى سنت او دعوت مى‌كنم. سپس او، بدون قرار قبلى، به همراه سيصد و سيزده مرد، به شمار ياران بدر، كه همچون ابر پاييزى پراكنده اند و زاهدان شب و شيران روزند، ظهور مى‌كند و خداوند سرزمين حجاز را براى مهدى مى‌گشايد و او هر كس از بنى هاشم را كه در زندان به سر مى‌برد؛ آزاد مى‌سازد. آنگاه درفشهاى سياه در كوفه فرود مى‌آيد و گروهى را به جهت بيعت به سوى مهدى روانه مى‌سازند و آن حضرت لشكريان خود را به سراسر جهان گسيل داشته و ستم و ستم پيشگان را از ميان بر مى‌دارد و همه سرزمينها به دست او به راستى و درستكارى در مى‌آيند.»[١]

امام باقر، عليه السلام.

گفتيم كه به هنگام ظهور قائم، عليه السلام، ياران او از سراسر جهان در مكه به گردش جمع مى‌شوند و با او بيعت مى‌كنند؛ حال اين پرسش مطرح است كه ياران قائم چگونه همگى در يك زمان و در كمترين فرصت در مكه حاضر مى‌شوند و خود را براى همراهى با آن حضرت آماده مى‌سازند؟

امام على، عليه السلام، در اين زمينه تعبير جالبى دارند كه به ما در درك چگونگى اجتماع ياران قائم، عليه السلام، يارى مى‌كند. ايشان مى‌فرمايد:

«فاذا كان ذلك ضرب يعسوب الدين بذنبه، فيجتمعون اليه كما يجتمع قزع الخريف.»[٢]

چون وقت آن برسد آقاى بزرگوار و پيشواى دين مستقر و پابر جا گردد. پس نزد آن بزرگوار گرد آيند، چنانكه‌