مى‌داد و مأمورين مى‌آمدند صاحب مجلس را مى‌گرفتند و اذين مى‌كردند، و حتى مردم براى اقامه عزا مى‌رفتند بيرون‌ها مثلا جمكران، فورا شهربانى مأمورها را بسيج مى‌كرد، دوچرخه‌سوار بود كه ميرفت آنجا كه نگذارد كسى نام امام حسين را ببرد.

شهرها و نقاط ديگر بهيمن نحو يا بدتر و شديدتر بود. بحمد اللّه تعالى منع از بين رفت و مردم روى فطرت خودشان اين مسأله را كه احياء كار امام حسين عليه السّلام و احياء زحمات پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم و ائمه اطهار سلام اللّه عليهم اجمعين بود با يك بينش خاص و اهتمام بيشتر از قبل، شروع كردند اينها ديدند بزور نمى‌شود مردم را از اهل بيت از سيد الشهداء از حمايت مظلوم و مبارزه با ظالم بازداشت رفتند صغرى كبراهائى ترتيب دادند، كه وقتى آنها را به يك جوان كم‌تجربه بگويند كه امام حسين براى گريه كشته نشده گريه چه معنى دارد [ممكن است بپذيرد]، نمى‌دانند همين گريه بود كه ائمه خودشان گفتند براى از بين بردن دشمنان بكار گيرند، همين گريه‌ها بود كه انقلابات بزرگ را عليه بنى اميه و ستمگران تاريخ برپا مى‌كرد و لشكر تشكيل داده ميشد و بنى اميه از بين مى‌بردند همين گريه مظلوم است كه عليه ظالم لشكر تشكيل مى‌دهد و ظالم را از بين مى‌برد و محكوم مى‌كند حالا اينها مى‌خواهند با اين صغرى و كبرى ساده‌لوحان و كوته‌نظران را از اين گريه كه حقيقت عظمت قيام عليه ظلم است باز دارند و اين گريه است كه قيام عليه ظلم را در ذهن آنها مجسم مى‌كند و آنها را واميدارد كه براى دين و اهداف اسلام و آزادى مردم فداكارى كنند، اگر يك قدرى بگذرد و اين مجالس نباشد ترويج كم مى‌شود و فاصله مردم از اسلام و از مفاهيم و اهدافش زياد مى‌شود اگر مجالس روضه نباشد و بجاى آنها مجالس سخنرانى [بى‌روضه‌] داشته باشيم اينطور نميشود بهره‌بردارى كرد، اجتماع نميشود و ادامه نخواهد يافت. در هر دهى در هر شهرى در هر مكانى اين دين با اين مجالس ترويج مى‌شود، اگر روضه نباشد به اين عموميت نميشود چون اين عزادارى دين مردم شده و از دين مردم است و با گوشت و پوست و خون مردم ممزوج شده اين را اگر جلوگيرى كردند جلوگيرى مجالس ديگر خيلى زودتر عملى ميشود. الان در ممالك ديگر مثلا در هند و پاكستان و افغانستان و عراق و كشورهاى عربى و هر جاى ديگر كه چهار تا شيعه باشد، كارى مى‌كنند در ايام عزادارى كه همه مردم را به‌