نورى از ملكوت، زندگانى آيتاللّه العظمى گلپايگانى - مهدى لطفى - الصفحة ٧٩ - «ازدواج مرجع بزرگ شيعه»

كارى انجام نمى‌داد و حقا ايشان علاوه بر اطلاعات فقهى كه در آن تبحرى كامل دارند سخت با فطانت و ذكاوتند و بى‌مبالغه نادره عصر خود مى‌باشند ... اين وجيزه قوليست كه جملگى برآنند ....[١]

ايشان بر طبق نوشته آثار الحجة بعد از فوت آيت اللّه العظمى حائرى انزوا اختيار كردند. و مشغول تأليف و تصنيف شدند. كه بعضى از كتابهاى ايشان به چاپ رسيده است.

ايشان همواره مورد احترام همه زعماى حوزه علميه بويژه حضرت آيت اللّه گلپايگانى بودند. و ايشان نيز نسبت به دامادش كمال اعتقاد و علاقه و را نشان مى‌داد. و بارها مشاهده شده بود كه راه دورى را از منزلشان طى مى‌كردند. تا در نماز جماعت مرجع بزرگ در مسجد حسين‌آباد شركت كنند.

و عاقبت ايشان در تاريخ جمادى الثانى ١٣٨٨ ه ق در سن ٨٨ سالگى دار فانى را وداع گفتند و در ناحيه پيش روى قبر مرحوم آقاى حائرى مدفون گرديدند. در مورد دفن ايشان در حرم مطهر از ناحيه دستگاه و مأموران طاغوت سخت‌گيرى مى‌شد. با آنكه ايشان قبر را براى خود از قبل پيش‌بينى كرده بود. آيت اللّه گلپايگانى فرموده بود:

به حضرت فاطمه معصومه (س) عرض كردم: «ايشان يك عمر پناهنده به شما بود و بدين مكان و نقطه رفت و آمد داشت اكنون او را محروم نسازيد. و بحمد اللّه خداوند اصلاح كرد و در آن مركز مقدس دفن شد.»[٢]

آثار قلمى طبع شده ايشان عبارتند از:

١- درد بى‌درمان. دو جزء است. ٢- برهان روشن- راجع به عدم تحريف قرآن است. ٣- اسلام و مستمندان. ٤- بيان حقيقت، رد بر كتاب سنجش حقيقت.

[١]- آئينه دانشوران، طبع دوم، ص ٣٠٨.

[٢]- خورشيد آسمان فقاهت، ص ٧٠.