منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٨١ - فصل ١٠ در ادب مع الله است كه به هفت قلم آراسته شده است و در آن سه تبصره است

است كه در فلسفه عنوان مى‌شود و در حقيقت شأنى از شئون حركت حبّى و ظلّى از آنست. اصطلاح سير حبّى مأخوذ از مأثور

كنت كنزا مخفيا فأحببت أن أعرف‌

است. «الحركة الّتى هى وجود العالم حركة الحبّ، و قد

نبّه رسول اللَّه ٦ على ذلك بقوله‌: كنت كنزا مخفيّا لم أعرف فأحببت أن أعرف.

فلو لا هذه المحبّة ما ظهر العالم في عينه، فحركته من العدم الى الوجود حركة حبّ الموجد لذلك»- الخ (فص موسوى «فصوص الحكم»، شرح قيصرى ص ٤٥٦).

غرض اينكه چنانچه از آن سوى سير حبّى است سعى كن كه ترا نيز از اين سوى سير حبّى باشد. و دانستى كه «السّير عبارة عن تلبّس الاحوال المتعاقبة». و براى عبد سالك هيچ نهجى شيرين‌تر از سير حبّى نيست.

در باب بيستم «مصباح الشريعة» آمده است كه:

قال الصّادق ٧‌: لقد دعوت اللَّه مرّة فاستجاب لى، و نسيت الحاجة لأنّ استجابته باقباله على عبده عند دعوته اعظم و أجلّ ممّا يريد منه العبد و لو كانت الجنّة و نعيمها الابد و لكن لا يعقل ذلك الّا العالمون العابدون المحبّون العارفون صفوة اللَّه و خواصّه.

د- دگر اقتضاى ادب مع اللَّه اين است كه خداى عزّ و جلّ را به اسماى حسنى بخوانيم‌ وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌ فَادْعُوهُ بِها.

در اين كريمه دقّت در امر أدعوه بها شود كه دعوت حق تعالى بايد به اسماء حسنى باشد هر چند كه او را اسماى غير متناهى است. و اسماء و صفات عين ذاتند و همه اسماى او حسنى‌اند و لكن سخن در ادب دعاء است. حق سبحانه را اسماى حسناى غير متناهى است مطلبى است، و دعوت او به لحاظ ادب داعى به اسماى حسنى بوده باشد مطلبى ديگر است. در اين مقام بايد از اهل سرّ و آداب‌دانان حرف بشنوى و سخن بياموزى تا اهل تميز گردى.

در اين مثل كه به عرض مى‌رسانيم اگر دقّت شود شايد تا اندازه‌اى به مقصود