يكى از مشايخ روايت مى‌كرد كه در سوره مباركه يس اسمى هست كه بر طرف مى‌شود به بركت آن كورى مادر زاد و پيسى. او را گفتند كه آيا اگر كسى تمام سوره را بخواند نفعى از اين مقوله كه مى‌گويى به او خواهد رسيد؟ جواب داد: هر گاه حكيم يك دوا را براى مرضى مقرّر كرده باشد و آن دوا در دكّان عطّارى باشد و مريض برود و تمام ادويه دكّان او را بخورد آيا نفعى به او خواهد رسيد؟ همچنين است اين اعمال». اين بود آنچه را شوشترى نقل كرده است.

و ما به ذكر دو حديث شريف در اين موضوع تبرّك مى‌جوييم و بدان اكتفا مى‌كنيم:

حديث اول: ثقة الاسلام كلينى در كتاب دعاء «اصول كافى» (حديث ١٧ باب القول عند الاصباح و الامساء ج ٢ ص ٣٨٣ معرب)، روايت فرموده است به اسنادش‌

عن العلاء بن كامل قال‌: سمعت أبا عبد اللَّه ٧ يقول: «وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ» عند المساء: لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ* وحده‌ لا شَرِيكَ لَهُ‌، لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَ يُمِيتُ* و يميت و يحيى‌ وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ*. قال: قلت: بيده الخير. قال: انّ بيده الخير و لكن قل كما اقول لك عشر مرّات، و اعوذ باللَّه السّميع العليم حين تطلع الشّمس و حين تغرب عشر مرّات.

در اين حديث ملاحظه مى‌فرماييد كه علاء خواست بيده الخير را زياده گراند و يا از روى استفهام گفت بيده الخير اضافه شود، امام فرمود كه البتّه خير در دست اوست، و لكن همان طور كه من به تو گفته‌ام بگو.

حديث دوم: دعاى غريق است كه شيخ اجل صدوق در «اكمال الدين» به اسنادش روايت فرمود:

عن عبد اللَّه بن سنان قال: قال أبو عبد اللَّه ٧‌ ستصيبكم شبهة فتبقون بلا علم يرى و لا امام هدى، لا ينجو منها إلّا من دعا بدعاء الغريق.