چنان كه ملاحظه مى‌فرماييد امام ٧ از آيات ياد شده استنباط گسترش تأثير اذكار مذكور براى ابد مى‌فرمايد كه اختصاص به مقام خاص و مورد مشخّص ندارند. هر كس براى نجات از غم به ذكر يونسى ذاكر باشد مشمول رحمت‌ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ‌ مى‌شود، و به همين وزان در رهائى از خوف و مكر سوء و در روى آوردن دنيا و زينت آن به كريمه‌هاى ياد شده.

تبصره: نكته ديگرى در اين حديث شريف است كه چرا امام ٧ نفرموده است قال اللَّه عزّ و جلّ بلكه مكرّر فرموده است فانّى سمعت اللَّه عزّ و جلّ، سرّ آن چيست؟ در حديث كب از چهل حديث نكته ٧١٧ «هزار و يك نكته» (ص ٥٦٥- ٥٦٧ ط ١) اشاراتى در بيان اين سرّ مستسر آورده‌ايم شايد ممدّى باشد. و بالأخره در نيل به اين گونه حقايق صادره از بيت عصمت و وحى به لسان انسانهاى كامل، استاد زبان‌فهم بايد زيرا كه بيان اسرار به گفتار نيايد و اگر پاره‌اى به زبان آيد زبان به بار آورد لذا فرموده‌اند: عارف سر مى‌دهد و سرّ نمى‌دهد.

به موضوع بحث برگرديم: اين كمترين وقتى توفيق يافته است كه به قرائت يك دوره قرآن كريم، آياتى را به همان نحو كه گفته شده است استخراج كرده است كه به ذكر برخى از آنها كه يك اربعين است با اشارات به بعضى از لطائف نكات در ضمن بعضى از آيات به عنوان تبصره در اين صحيفه تبرّك مى‌جويد هر چند قرآن تمامى آن ذكر است چنان كه يكى از نامهاى شريف آن ذكر است: ص، وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ.

١- وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ فَقالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ* قالُوا «سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ» (بقره: ٢٣)