منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٩١ - فصل ١٠ در ادب مع الله است كه به هفت قلم آراسته شده است و در آن سه تبصره است

الانسان سرّى و أنا سرّه.

پير مغان امير المؤمنين على ٧ است.

بزم مجلس خاص اهل حق است.

تجلّى نور مكاشفه است كه بر دل عارف سالك متجلّى شود.

ترسا و ترسابچه مرد روحانى كه از صفات ذميمه نفس پاك است.

خرابات مقام فنا و خراباتى اهل فنا را گويند.

خال كنايه از وحدت ذات مطلقه است.

خط عبارت از ظهور تعلّق ارواح به اجسام است.

خمّار و باده فروش پيران كامل و مرشدان واصل را گويند.

دير مغان كنايه از مجلس عرفا و اولياست.

رند اشاره به اوليا و عرفا است كه وجود ايشان از غبار كدورات بشريّت صافى و پاك گشته است.

ساقى كنايه از فيّاض مطلق است، و در بعضى مواضع مراد از ساقى كوثر است.

ساغر و صراحى مراد دل عارف است و آن را خمخانه و ميخانه و ميكده نيز گويند.

شاهد كنايه از معشوق است.

شراب كنايه از سكر محبّت و جذبه حق است.

عشق كنايه از مقام ولايت مطلقه علويّات عارفى است.

غمزه و كنار و بوسه كنايه از فيوضات و جذبات قلبى است.

قلندر كنايه از صاحب مقام اطلاق است حتّى از قيد اطلاق.

كليسا و كنشت كنايه از عالم معنى و شهود است.

مشاهده و مكاشفه و محاضره حضور قلب انسانست.

زلف كنايه است از مرتبه امكانيّه از محسوسات و معقولات.

تبصره: آنكه امام ٧ در تفسير كريمه‌ وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً فرمود:

اين شراب ابرار را از هر چه جز خداست تطهير مى‌كند، اين همان معنى اشمخ‌